Beide heren bespreken daaaast verschillende manieren waarop de goudstandaard zou kunnen worden geimplementeerd en welke goudprijs daar aan verbonden zou kunnen zijn. Bekijk hieronder de uitstekende discussie tussen Grant en Rickards.
Rickards Says Fed Making Same Mistakes as Japan door Bloomberg
Met behulp van Google Translate en eigen verbeteringen, de analyse van Dimitri Speck via Safe Haven:
U heeft het vast eerder gezien, toch? Plotseling daalt de prijs van goud of zilver in een rechte lijn naar beneden. Zonder aanwijsbare reden gaat een deel van zijn waarde binnen enkele minuten verloren. In andere markten zijn dit soort snelle dalingen uiterst zeldzaam.
Waarom lijken deze scherpe koersdalingen uit het niets te komen? Gewoonlijk zullen professionele beleggers hun best doen om juist geen grote verkooporders in ene keer uit te voeren. [Zodoende] vermijden zij dat zij de markt in beweging zetten en winst [mislopen]. Niettemin lijkt het er in de markt voor edelmetalen op, dat sommige partijen vaak onhandig zijn wat tot abrupte prijsdalingen leidt. De reden is echter niet onhandigheid, maar andere belangen: deze spelers willen prijzen beïnvloeden met hun verkoopacties. Sinds 5 augustus 1993, toen deze plotseling prijsbewegingen begonnen [..] met een statistisch meetbare frequentie, hebben een aantal financiële instellingen systematisch geïntervenieerd op de [termijn]markt voor edelmetalen.
Deze acties werden geïntroduceerd onder leiding van de Amerikaanse Federal Reserve. Er zijn een aantal motieven hiervoor, zoals het aftoppen van inflatieverwachtingen of in tijden van crisis markten te kalmeren door [aan de hand van de goudprijs] het signaal van stabiliteit te geven. Na verloop van tijd werden ook de winstbelangen van private banken, [banken] met nauwe banden met centrale banken, ook een reden. Deze abrupte prijsdalingen zijn een middel om druk uit te oefenen op de goud- en zilverprijs die beleggers intimideren en hen uit de markt drijven. Deze prijsdalingen zijn grondig geanalyseerd in wat nu de meest belangrijke monetaire metaalmarkt is: goud (zie www.geheime-goldpolitik.de/english).
Maar hoe zit het met het kleine broertje van goud: zilver? Laten we eens nauwkeuriger kijken aan de hand van van wat bekend staat als de intra-day seizoensgrafieken. Deze grafieken verschillen fundamenteel van de grafieken die de meesten van ons gewend zijn [..]. Terwijl normale intra-day grafieken een beeld tonen van de prijzen gedurende een dag, worden in seizoensgebonden intra-day grafieken de prijzen over een groot aantal dagen gemiddeld en geven daarmee de prijzen op de diverse tijdstippen op de dag weer. Dit stelt u eenvoudig in staat om typische patronen te zien in de prijzen gedurende de [handels]dag. De onderstaande grafiek toont het gemiddelde intra-day prijsverloop van zilver in de afgelopen 11 jaar (te beginnen met de beschikbaarheid van intra-day prijzen voor zilver). De horizontale as geeft de tijd van de dag (ET) weer. De verticale schaal is de zilverprijs (geïndexeerd naar 1000). Deze intra-dag grafiek voor de gemiddelde prijs is berekend op basis van miljoenen one-minute prijzen.
Grafiek 1 – Zilver intraday gemiddelde augustus 1998-2010
Een toegenomen aantal scherpe prijsdalingen is duidelijk zichtbaar bij de [zogenaamde] price-fix in London om 07:00 AM [Easte Time; op dat moment wordt de prijs van goud in London gezet; zie Wikipedia]. Ze zijn ontstaan âÂÂâÂÂdoor het feit dat er zoveel schok-achtige prijsinterventies plaatsvonden op dit moment van de dag zodat deze door de prijzen te middelen zichtbaar worden. De reden voor deze accumulatie [van scherpe prijsdalingen op dat moment van de dag] kan het belang van de Londense “price-fixing” zijn als de benchmark voor de markt [de benchmark is de richtprijs voor de markt waar iedereen naar kijkt]. Blijkbaar hoopt men dat de prijsschokken op dat moment op de dag een sterkere invloed heeft op de beslissingen van beleggers dan op andere momenten op de dag. Een andere sterke daling is te zien om 10.00 uur [AM] New York tijd. De reden hiervoor is de sterke correlatie van zilver met goud. Ter illustratie, de volgende grafiek toont de gemiddelde intra-day prijs weer van goud over dezelfde lengte van de tijd, dus 11 jaar.
Grafiek 2 – Goud intraday gemiddelde augustus 1998-2010
U kunt een zeer sterke daling van de goudprijs om 10.00 uur in New York zien. Dit is ook het moment van de vaststelling van de goudprijs in Londen [London price-fix], en het moment wanneer een toename in de handel van goudcontracten plaatsvindt. Dit is de reden waarom zilver ook op dat moment vaak daalt – zilverhandelaren nemen vaak de schommelingen in de goudprijs als uitgangspunt. Echter, niet alle schokkerige prijsbewegingen in de zilvermarkt kunnen verklaard worden met de prijsbewegingen in de goudmarkt. De belangrijkste prijsdaling in zilver heeft niet hetzelfde equivalent in goud. De prijsdaling bij de vaststelling van zilver toont aan dat er verschillende acties [/interventies] in de zilvermarkt zijn, onafhankelijk van die in de goudmarkt.
Echter, beide markten tonen aan dat prijsbewegingen geclusterd zijn die niet per se iets te maken hebben met het tijdstip op de dag. Op geen enkele manier worden marktinterventies uniform uitgevoerd, het is eerder zo dat in plaats daarvan deze activiteiten over de periode veranderen. Er waren jaren waarin prijsschokken zeldzaam waren (of niet vaak genoeg plaatsgevonden op hetzelfde moment) en dus niet zichtbaar worden in het gemiddelde prijsverloop (bijvoorbeeld 2010). Er waren ook jaren met voorkeuren voor andere tijdsstippen op de dag. In sommige jaren vielen prijsinterventies juist samen met de handelsuren van de COMEX in New York. De volgende grafiek is een voorbeeld van de gemiddelde intra-day prijs voor zilver in 2002.
Grafiek 3 – Zilver intraday gemiddelde 2002
Deze grafiek laat duidelijk zien dat de prijs zeer frequent daalt bij de opening [van de COMEX] en opnieuw bij het sluiten van de handel op de COMEX. Het motief voor de frequente daling bij de opening zal waarschijnlijk te maken hebben met het irriteren van handelaren meteen vanaf het begin van de handel. De daling op het einde van de handelsdag is op haar beurt te wijten aan het beïnvloeden van de benchmark-prijs [de richtprijs op de termijnmarkt die in media wordt genoemd], met name met het oog op de volgende beursdag. De verschillen met de eerste grafiek laten zien dat er geen rigide patroon van handelen is [/geen vaste volgorde van prijsinterventies], wat ook voor de hand ligt voor [de interventies] die over een periode van jaren plaatsvindt. Prijsschokken vinden ook plaats op de momenten dat de hoofdrolspelers willen dat ze optreden. De focus verandert [dus] over de tijd. Dat is waarom de prijsschokken soms ophopen bij de [Londen] price-fix, soms bij de opening [van COMEX] of bij het sluiten [ervan]. Overigens toont grafiek 3 geen waaeembare daling op het moment van de price-fix. Dit benadrukt dat duidelijke dalingen in grafiek 1 niet het gevolg zijn van technische redenen zoals de gebruikelijke bewegingen van de markt, maar juist het gevolg zijn van prijsinterventies.
Op 5 augustus 1993 begon de systematische interventie op de goud- en zilvermarkt en die vindt tot op de dag van vandaag plaats. Scherpe prijsdalingen zijn een belangrijk onderdeel van deze activiteiten. De spelers kiezen bepaalde tijdstippen op de dag om prijsschokken te laten optreden waardoor deze ook gemakkelijk zijn te ontdekken in de gemiddelde prijzen in intra-day grafieken. De prijsdalingen in zilver zijn niet alleen te wijten aan een correlatie met goud. De verschillen tussen [de prijzen in de] gemiddelde intra-day grafieken voor goud en zilver laten juist zien dat er sprake is van onafhankelijke prijsinterventie in de zilvermarkt.
Goud eindigde vandaag (Nederlandse handelstijd) met een min van 0,43% op 1781,90 dollar per troy ounce. Hoogste dagkoers: 1.796,35. Laagste dagkoers: 1.774,70.
Zilver sloot vandaag (Nederlandse handelstijd) met een min van1,01% op 34,40 dollar per troy ounce. Hoogste dagkoers: 34,92. Laagste dagkoers: 34,10.
Was het vrijdag nog de stijgende olieprijs en de zwakkere dollar die de goud en zilverprijs deed stijgen, is het vandaag precies andersom. Vandaag daalde de olieprijs en de dollar nam in waarde af. Deze twee “outside market” factoren zijn vrij bepalend wat betreft de prijs van edelmetalen.
Verder was er in het weekend geen groots nieuws wat betreft de Euro crisis. Het definitieve aftreden van Berlusconi zorgt zelfs voor wat optimisme. Maar of dit terecht is, is nog maar de grote vraag?
Ex-CIA Agent: America creates its own enemies
De waarschuwing werd door Al Jazeera zaterdagochtend opgetekend. De waarschuwing van de voorzitter van Dagong, Guan Jianzhong, kwam na wederom een onrustige week op financiële markten. Kredietbeoordelaar Dagong heeft al langere tijd een negatief vooruitzicht voor de kredietwaardigheid van de VS. Ze waren ook de eerste kredietbeoordelaar die, inmiddels een jaar geleden, de kredietwaardigheid van de VS verlaagde van AA naar A+. In augustus verlaagde ze opnieuw de kredietwaardigheid van de VS van A+ naar A. Enkele dagen later volgde Standard & Poor’s als eerste “Westerse” kredietbeoordelaar. Dit gebeurde nadat veel politiek gesteggel tussen Democraten en Republikeinen over de verhoging van het Amerikaanse schuldplafond er bijna toe had geleid dat de VS niet meer aan hun betalingsverplichting had kunnen voldoen.
“Amerika vertelt de hele wereld dat ze een triple A rating hebben en dat er geen enkele sprake is van enig risico. Natuurlijk beschermen ze hun eigen belangen, hun staatsbelangen. De manier waarop ze krediet beoordelen is echter problematisch geworden.
De instrumenten die ze [de VS] tot hun beschikking hebben zijn niet effectief, er is daarom maar één uitweg voor de VS en dat is het depreciëren van de dollar, door middel van het aanzetten van de geldpers. Dat zal het echter allemaal nog erger maken, dit heeft grote effecten op hun staatsschuld en de vooruitzichten voor hun schuld. Het algehele vermogen van de VS om hun schuld terug te betalen neemt hierdoor sterk af.
We volgen de ontwikkelingen van dichtbij. Eerst moeten we kijken naar de economische groei van de VS voor dit jaar en de aankomende jaren. Als in 2012 de prognoses niet goed zijn of met andere woorden, dat de manieren waarop de VS aan geld kan komen en de staat van de staatsschuld er slecht voor staan zullen we de kredietwaardigheid van de VS wederom verlagen”. Zei Guan Jianzhong in het interview met Al Jazeera.
China is de grootste buitenlandse koper van Amerikaanse staatsobligaties, al neemt de koopzucht het afgelopen jaar sterk af. Sinds het Amerikaanse schuldplafond debacle van afgelopen zomer roept China steeds vaker dat de VS verslaafd is aan schuld en dat indien de VS boven hun stand blijven leven dit zal leiden tot nog meer wereldwijde financiële onrust.
Dagong is opgericht door de Chinese overheid en de People’s Bank of China, de Chinese centrale bank. De uitspraken en kredietbeoordelingen van Dagong moeten daarom met een korrel zout worden genomen. De Amerikanen erkennen de kredietbeoordelingen van Dagong niet. De Amerikaanse overheid stelt dat zij de gebruikte methoden en cijfers niet kunnen controleren. Hier is natuurlijk iets voor te zeggen. Al zou het woord controleren in deze zin op twee hele verschillende manieren kunnen worden geïnterpreteerd.
Het Europese noodfonds werd groots gepresenteerd door de leiders van de Eurozone. Midden in de nacht kwam toen de persverklaring waarin de heren Barroso en Rompuy hun plannen voor een hefboomconstructie van €1.000 miljard kenbaar maakten. De mooie beloftes werden al snel doorgeprikt door premier Papandreou, die de Griekse bevolking via een referendum wilde laten stemmen over de voorgestelde bezuinigingsmaatregelen. Papandreou most onder druk van Europa, een gedeelte van zijn eigen achterban en van de oppositiepartijen het toneel verlaten, om vervolgens te worden vervangen door Loukas Papademos (werkzaam geweest bij de ECB).
Na het 'democratische bommetje' van Papandreou kwam ook opeens Italië in de schijnwerpers. Beleggers verloren hun vertrouwen in de regering van Berlusconi, waardoor de rente op Italiaans schuldpapier steeg tot een record van 7,5%. Inmiddels is de rente weer wat gezakt (waarschijnlijk door ingrijpen van de ECB), maar is het vertrouwen onder beleggers nog altijd niet terug.
Het gebrek aan vertrouwen in de markten raakt ook het Europese EFSF-noodfonds, dat enerzijds afhankelijk is van de kredietwaardigheid van de verschillende Europese landen en anderzijds van extra geld uit opkomende economieën zoals Rusland en China. De kredietwaardigheid van Frankrijk staat al ter discussie en buitenlandse investeerders hebben door de hierboven genoemde precedenten hun twijfels over de levensvatbaarheid van het noodfonds. Een recente obligatieveiling van het EFSF werd al beperkt van €10 naar €3 miljard, omdat er simpelweg te weinig vraag was naar de obligaties.
Deze obligatieveiling is uiteindelijk wel geslaagd, maar volgens een bericht op The Telegraph speelde het EFSF hier zelf ook een rol in. Om het bedrag op te halen uit de financiële markten kocht het noodfonds voor honderden miljoenen aan eigen obligaties op en leende het zichzelf het resterende bedrag dat beleggers niet wilden kopen. Het EFSF wist €2,7 miljard aan obligaties uit te zetten op de markt, terwijl het resterende bedrag met 'eigen middelen' werd opgekocht.
Waar kwam het geld vandaan dat het EFSF gebruikte om haar eigen obligaties op te kopen? Voor zover wij weten kwam het geld niet van de ECB en kunnen we de conclusie trekken dat het EFSF-noodfonds middelen uit eerdere obligatieveilingen heeft gebruikt om zichzelf opnieuw te financieren. Ook andere fondsen van de Europese Unie hebben zich gemeld voor het schuldpapier van het EFSF. Zie daar het piramidespel dat het Europese noodfonds speelt.
Het EFSF en het IMF doen hun uiterste best om buitenlandse investeerders te overtuigen van het noodfonds, maar totnogtoe met weinig succes. De kansen dat ze alsnog met geld over de brug komen om ons te helpen zijn met dit nieuws nog verder geslonken. Vorig jaar waren Chinese en Japanse investeringsfondsen nog actief met het aankopen van de EFSF-obligaties, maar blijkbaar vertrouwen ze de situatie nu niet meer. De Europese leiders slagen er maar niet in de crisis te bezweren, terwijl het EFSF zo complex is geworden dat beleggers er nauwelijks nog wat van begrijpen en hun vingers er niet aan willen branden.
Als Europese leiders niet met een radicaal plan komen om de crisis op te lossen zijn we aangewezen op grootschalige geldpersfinanciering van de ECB, het IMF of een combinatie van beide. De methode die Amerika en Groot-Brittannië al een paar jaar financieel op de been houden en die zich heeft bewezen in achtereenvolgens onder meer de Weimar republiek, Hongarije, Argentinië en Zimbabwe. Het is een kwestie van tijd voordat mensen het ongedekte papiergeld links laten liggen en inflatie omslaat in een ongecontroleerde hyperinflatie. Het is te hopen dat het niet zover komt en dat politici en centrale bankiers beginnen in te zien dat meer geld niet de oplossing, maar juist het probleem is.
We verwijzen u graag naar een recente analyse van FOFOA, die het concept geld onder de loep neemt en de ke van de zaak weet te scheiden van de randverschijnselen.
Het officiële mandaat van het EFSF
Goud sloot gisteravond de week af op 1788,50 dollar per troy ounce. Dat was een stijging van 1,73% voor de dag en 2,02% winst voor de week.
Zilver eindigde de week op 34,66 dollar per troy ounce. Een stijging van 1,85% voor de dag en 1,55% gedurende de afgelopen week.
Dat een stijging van de beurzen niet meer per definitie hoeft te leiden tot een daling van edelmetalen, of vice versa, is de afgelopen maanden gebleken. Zo ook gisteren. Vrijwel alle beurzen behaalde een winst van rond de 2%. Zoals hierboven getoond sloten goud en zilver ook dik in de plus. Maar als de beurzen niet verantwoordelijk waren voor de prijstijging van goud en zilver, wat dan wel?
Allereerst is de stijgende olieprijs een bepalende factor. De olieprijs bereikte gisteren een recordhoogte in de afgelopen 3 maanden. Sommige analisten voorspellen dat de olieprijs door toenemende spanningen in het Midden-Oosten de komende tijd nog veel meer kan toenemen. Dit onzekere vooruitzicht heeft een positieve uitwerking op de goud en zilverprijs.
Ook het feit dat de dollar gisteren in waarde daalde heeft een heeft zowel de goud als zilverprijs doen stijgen. Deze stelling is over het algemeen een waarheid. Wanneer de Amerikaanse dollar stijgt, daalt de goud en zilverprijs uitgedrukt in Amerikaanse dollars. De reden hiervan is dat goud in wezen een andere valuta is en ook zo reageert. Wanneer de dollar zwak presteert op de inteationale valutamarkt zal de goudprijs uitgedrukt in Amerikaanse dollars stijgen.
Ter bevestiging deze grafiek van Investopedia:
Zie onderstaand filmpje van Symmetrticinfo voor een verhelderende uitleg over het verband tussen de Amerikaanse dollar en de goudprijs:
Als ik goed geïnformeerd ben (door een betrouwbare insider), kan Rabobank dit weten omdat zij als één van de financiers van de oveame door Fortis van ABN-AMRO optrad. Rabobank had nogal wat miljarden uitgetrokken voor de financiering van deze oveame en een run op Fortis zou dan Rabobank onherroepelijk geraakt hebben.
Bizar nieuws. De titel van de Volkskrant doet geen recht aan de strekking van de verkwisting van gemeenschapsgeld en als de bestuursvoorzitter van de bank Nederlandse gemeente zo in opspraak komt en opstapt als voorzitter van de raad van toezicht bij Codarts, dan moet je je afvragen of hij nog kan aanblijven als bestuursvoorzitter bij de bank Nederlandse gemeenten..
Nieuws uit het buitenland:
MUST READS!
Een betere analyse van hoe de gewone man denkt over de politiek en bankiers is er niet te vinden. Met een zwaar Iers accent en geen enkele nuance een samenvatting van de chaos op Wall Street:
De quote van de week! Mike Shedlock:
To use Pritchard's catchy title, I respond “We Must Crush Ambrose Evans-Pritchard, Nouriel Roubini, Martin Wolf, the Army of Krugmanites into Submission.”
That is the mission, and it is a desperately needed mission at that. To accomplish the mission we must prove to the group, to their satisfaction, their solutions are nonsensical.
Unfortunately, the only way I can think of doing that is to give the group everything it wants, then watch it blow sky high. That means tu on the global printing presses, bail out the public pension plans, pour more money into Medicare and Medicaid, create a “living wage” indexed to inflation, give Krugman his tariffs, and declare China a currency manipulator. Not enough jobs? No problem, the govement can easily create them. That's what the vast army of Krugmanite Borgs thinks.
There is only one problem with the idea. When the plan blows sky high, Krugman would say “It wasn't enough”.
Bron: Global Economic Analysis
Papademos
Lucas Papademos (foto) is door president Karolos Papoulias benoemd tot premier van Griekenland. Papademos is oud vice-president van de ECB en was de Griekse centrale bankier onder wiens hoede Griekenland de euro invoerde. Met zijn ruime ervaring als econoom moet hij hervormingen doorvoeren zodat Griekenland in de eurozone kan blijven. Wellicht komt zijn ervaring die hij opdeed bij de Federal Reserve van Boston van pas.
Standard & Poor's
Kredietbeoordelaar Standard & Poor's liet gisteren aan enkele klanten weten dat zij de Franse kredietwaardigheid had afgeboekt. Deze informatie verspreidde zich razendsnel terwijl de informatie onjuist was. Er was een fout gemaakt bij S&P: de Franse kredietwaardigheid was helemaal niet afgeboekt. De Fransen waren not amused en laten nu de Franse AFM onderzoek doen naar het incident. Met de oplopende Franse rente is een dergelijke fout een duur grapje.
EFSF
Het Europese noodfonds EFSF kan maar moeilijk aan geld komen. Omdat totaal niet duidelijk is op welke manier de financiële middelen van het EFSF ingezet gaan worden, kunnen beleggers moeilijk hun te beleggen miljoenen en miljarden overmaken aan het EFSF. Want waar wordt nu eigenlijk in belegd? Door de enorme spanningen op financiële markten wordt volgens directeur van het EFSF, Klaus Regling de hefboom eerder 3-4 keer de middelen in plaats van de 'gehoopte' 4 of 5 keer.
Italië
De Italiaanse senaat gaat vrijdag stemmen over bezuinigingen die de gigantische publieke schuldenlast omlaag moet krijgen. Zaterdag komt het Italiaanse lagerhuis bijeen om de bezuinigingen definitief af te hameren. Mario Monti die als kandidaat genoemd wordt om Berlusconi op te volgen, zit inmiddels in de Italiaanse senaat. Hij werd door president Napolitano voor het leven als senator benoemd.
Het totale begrotingstekort van de Amerikaanse overheid in het boekjaar 2011 is uitgekomen op (schrik niet) $1.295.591.000.000. Maar dat is anno 2011 helemaal niet interessant om als krant, jouaal of nieuwswebsite te brengen. Immers, zegt u nu zelf, wat is daar nu de nieuwswaarde van? Veel interessanter is het om het bereikte Amerikaanse begrotingstekort van het boekjaar 2011 volledig te negeren, en de eerstvolgende maand van het boekjaar 2012 te bekijken en vervolgens melding maken dat het Amerikaanse begrotingstekort is afgenomen. En wel met maar liefst 30%! Zie RTL-Z, Nu.nl, IEX, en alle andere media die het bericht van ANP direct doorzetten naar hun eigen website.
De tekst die door het ANP wordt verspreid onder de titel “Amerikaans begrotingstekort gedaald”, is de volgende:
Het Amerikaanse begrotingstekort is in oktober met 30 procent gedaald tot 98,5 miljard dollar. Dat heeft het Amerikaanse ministerie van Financiën donderdag bekendgemaakt.
De inkomsten van de staat stegen vergeleken met een jaar eerder met 11,6 procent. De uitgaven daalden met 8,7 procent. Hoewel de cijfers per maand kunnen verschillen, is het afgelopen jaar wel sprake van een dalende trend.
De diverse nieuwsredacties hebben het tegenwoordig veel te druk om dit soort berichten zelf op te stellen en dus kopen zij dergelijke berichten in, bijvoorbeeld bij het ANP. Maar wie controleert de cijfers op de website van het Amerikaanse ministerie van Financiën? Het ANP, nieuwsredacties, of controleert de lezer dit? Wij hebben maar even gekeken hoe dit nu zit, want wij voelen aan ons water dat er hier iets niet klopt. Dat is maar goed ook geweest, want het ANP en als gevolg hiervan, talloze andere nieuwswebsites, slaan volledig de plank mis!!
Aan de hand van twee grafieken uit de officiële publicatie blijkt dat in de eerste maand van het boekjaar 2012 de Amerikaanse overheid minder geld tekort kwam dan dezelfde maand van het boekjaar ervoor. Het gegeven dat het tekort in oktober 2011 met 30% is afgenomen klopt, maar wie de maandelijkse fluctaties in de begrotingscijfers ziet, komt tot de conclusie dat er na één maand in het boekjaar van 2012 niets (en dan ook helemaal niets) te zeggen valt over het verloop van het Amerikaanse begrotingstekort.
Bron: US Govement Spending
Er is afgelopen jaar sprake van een dalende trend, zoals het ANP schrijft? Dat slaat dan op het boekjaar 2011 en daar is geen trend in de maandelijkse fluctuaties te bekennen! Bovendien geldt dat het boekjaar 2012 nog maar één maand oud is, en er derhalve geen trend of wat dan ook is vast te stellen. Als er al een trend is dan zou dat moeten verwijzen naar de voorgaande begrotingstekorten. Daar is een minieme daling te melden voor wat betreft het tekort in 2009, maar niet ten opzichte van 2010. Het ANP lijkt eerder te refereren naar het (veel te rooskleurig ingeschatte) geprojecteerde tekort van 2012.
Voor de maandelijkse fluctaties in het boekjaar 2011, de volgende grafiek uit de officiële publicatie:
En om met het ANP mee te doen en te bewijzen dat ook wij in staat zijn om een misleidende titel te kunnen bedenken: 'Amerikaanse overheid leent in oktober 275% méér dan jaar eerder', tabel 2:
De les voor iedereen? Duik zelf de cijfers in. Voor nieuwsmakers en nieuwslezers is het tegenwoordig noodzaak om te voorkomen dat men misleid wordt. Voor nieuwsredacties geldt het adagium van “due dilligence”, of in goed Nederlands: doe altijd je huiswerk zelf. Automatische nieuwsfeeds door persbureaus als ANP zijn voor de kwantiteit aan nieuwsberichten misschien aantrekkelijk, maar met kwantiteit compenseert men geen estig gebrek aan kwaliteit. Dat de desbetreffende medewerker van het ANP niet verder kan kijken dan zijn figuurlijke neus lang is, is naast gênant ook buitengewoon kwalijk. Media slaan wel vaker de plank mis, maar dit is wel een erg jammerlijk voorbeeld. Talloze nieuwskanalen nemen het bericht inclusief titel klakkeloos over.
Is het Amerikaanse begrotingstekort in oktober 2011 met 30% gedaald ten opzichte van 2010? Ja. Heeft de Amerikaanse overheid in oktober 2011 meer dan 275% meer geld geleend dan in 2010? Ja. Wat zeggen die cijfers? Helemaal niets. Amerika is het begrotingsjaar 2012 begonnen met een lager tekort, maar de vraag is of het tekort dit jaar onder de $1 biljoen blijft. Dit soort maandelijkse fluctuaties kunnen aanleiding geven voor een trendbreuk. Echter, in dit geval is de sappige titel compleet misleidend en daarmee wordt de nietsvermoedende lezer compleet in het ootje genomen. Met dank aan het ANP en de inkoop van standaardberichten die met de meest onwaarschijnlijke onzorgvuldigheid wordt samengesteld.
Persbureau Reuters meldde dat Frankrijk en Duitsland achter de schermen al enige tijd spreken over radicale hervormingen waaronder een meer geïntegreerde en mogelijk kleinere eurozone. In Strasbourg zou president Sarkozy bij een lezing voor studenten gezegd hebben dat een Europa van twee snelheden het enige model voor een toekomstig Europa is.
Reuters deed een rondgang langs hoge EU-diplomaten en Franse en Duitse ingewijden en tekende op dat er al enige maanden op “intellectueel” niveau plannen zijn bediscussieerd. De Duitse ingewijde vertelde dat een 'snoeibeurt' de eurozone zou versterken en dat: “er geen sprake meer kan zijn van één land, één stem”.
Reuters quote Sarkozy niet, maar schrijft hem de visie toe dat de eurozone [doelende op de 17 EMU-landen] snel de integratie kan verdiepen, inclusief op het gevoelige onderwerp van het harmoniseren van bedrijfs- en inkomstenbelastingen, terwijl de EU als “confederatie” parallel door kan groeien van 27 landen nu naar 35 in dit decennium tot aan de Balkan en verder.
Ook Angela Merkel sloeg een iets andere toon aan maar deed soortgelijke uitspraken. Zij zei dat Europa's benarde situatie zo “onverdraagzaam” is dat diepe structurele hervormingen snel noodzakelijk zijn en dat andere landen buiten Europa niet zullen wachten. “Dat betekent meer Europa, niet minder”, aldus Merkel op een conferentie in Berlijn.
Het was gisteren wereldwijd een bloedblad op financiële markten. Met name de aandelen van financials hadden het zwaar te verduren en sloten met procenten in de min. De 10-jaarsrente op Italiaanse staatsobligatie steeg tot boven de zeven procent die als kritische grens wordt gezien voor financiële noodhulp. Bij zeven procent rente komt de herfinanciering op losse schroeven komen te staan omdat een land zich steeds moeilijker uit de schulden kan werken omdat zij een hogere rente moeten betalen.
De rente steeg nadat de zogenaamde “margin requirement” op Italiaanse staatsobligaties door LCH.Cleaet was verhoogd. Voor financiële partijen geldt dat zij bij posities die door LCH.Cleaet worden ingenomen, zij bij Italiaanse staatsoblitaties meer geld moeten bijleggen in de vorm van andere waardepapieren of geld, zodat zij hun posities kunnen handhaven. In die gevallen wordt veelal in anticipatie op verkopen door andere partijen – in dit geval Italiaanse staatsobligaties – “preventief” verkocht. Dit is het adagium van “wie het eerst verkoopt, verkoopt het beste”.
De Italiaanse besmetting zet echter ook de rente op Franse staatsobligaties onder druk. Het renteverschil met Duitsland is opgelopen naar bijna 1,5% en met Nederland naar boven de 1%. Franse banken hebben enorme belangen in Italië. Franse banken hebben €106,8 miljard aan Italiaanse staatsobligaties, €44,7 miljard bij Italiaanse banken en €265 miljard bij bedrijven en particulieren. De besmetting van de schuldencrisis naar Italië zet tevens het EFSF op losse schroeven, omdat Italië ook voor het noodfonds “too big to save” is. Met een totale publieke schuld van zo'n €1.900 miljard is Italië het struikelblok voor Europa.
Bron: Reuters
De fiscale crisis die Europa treft is er één die Europese leiders lijken aan te grijpen om de veel te grote Europese staatsschulden te consolideren door fiscale harmonisatie en een dus een fiscale unie. Hoe die unie democratisch gecontroleerd kan worden, komt nooit ter sprake en lijkt daarmee verreweg ondergeschikt te zijn aan het terugbrengen van de politieke zeggenschap van de afzonderlijke lidstaten. Financieel bekeken geldt voor het plan dat de Euopese economische denktank Bruegel in 2010 presenteerde en vorige week nog door De Nederlandsche Bank voorwaardelijke steun kreeg, onvoldoende is om de fundamentele gebreken op te lossen. Toch lijkt het erop dat Merkel en Sarkozy dit plan in het achterhoofd hadden toen zij hun uitspraken deden. Het heeft er alle schijn van dat de druk van de financiële markten herkend wordt en wordt aangegrepen om op korte termijn Europese akkoorden drastisch te wijzigen en de EMU-landen verder te integreren.