Marketupdate

Categorie: Nieuws

  • Goud en zilver report (Week 1)

    Na een bijna onafgebroken prijsdaling in 2013 begint het nieuwe jaar met een stevige plus voor zowel goud als zilver. De goudkoers steeg van €882,54 naar €910,33 per troy ounce (+3,15%), terwijl de zilverkoers van €469,64 naar €476,78 per kilogram opveerde (+1,52%). Voor het eerste sinds drie weken doet goud het op de termijnmarkt weer beter dan het edelmetaal dat bekend staat als het ‘poor man’s gold’.

    In dollars klom de goudkoers van $1.213,01 naar $1.236,94 per troy ounce (+1,97%) en steeg de prijs van zilver van $20,08 naar $20,16 per troy ounce (+0,4%). De kleinere uitslagen in de dollarprijs weerspiegelen een daling van de euro ten opzichte van de dollar. Stond de wisselkoers vorige week nog op 1,3751 dollar per euro, op het moment van schrijven is dat 1,3590. Vergeleken met een week geleden is dat een daling van 1,17%. Vooralsnog weet de euro niet door de 1,40 te breken en houden twee valuta elkaar in evenwicht.

    Goudprijs in euro per troy ounce

    Goudprijs in euro per troy ounce (Bron: Goudstandaard)

    Zilverprijs in euro per kilo

    Zilverprijs in euro per kilo (Bron: Goudstandaard)

    “De VS onderdrukt de goudprijs om de dollar te beschermen”

    Afgelopen week plaatste Koos Jansen op zijn blog een vertaling van een toespraak die Sun Zhaoxue vorig jaar gehouden heeft over goud. Zhaoxue is directeur van de China Gold Association en de China Gold Group (het grootste goudmijnbedrijf van China) en heeft dus een invloedrijke positie in de goudmarkt. In de betreffende speech zegt hij dat de goudprijs in 2013 met voorbedachte rade omlaag is gebracht en dat het onderdrukken van de goudprijs onderdeel is van de valutaoorlog.

    Ook zegt Zhaoxue dat er met de komst van de euro een alternatief was geboren voor de dollar. Een alternatief dat steeds bedreigender is geworden voor de dollar. Ten tijde van de Europese schuldencrisis waren de vele afwaarderingen van Europese overheden door Amerikaanse kredietbeoordelaars vooral politiek gedreven, aldus Zhaoxue.

    Een interessant artikel dat zeker de moeite waard is, net als de comments onder het artikel van Koos Jansen.

    Perth Mint verkocht 41% meer goud in 2013

    Het is te makkelijk om alleen naar de goudprijs te kijken als indicator voor de wereldwijde vraag naar goud, maar de praktijk ligt wat genuanceerder. Zo verkocht niet alleen de US Mint een recordhoeveelheid zilver, maar wist ook de Australische Perth Mint records te verbreken. In 2013 verkocht ze 41% meer gouden munten en baren dan het jaar daarvoor. Ook de verkoop van zilver was veel groter. Er werd een derde meer volume verkocht in 2013 dan in 2012!

    Perth Mint verkocht in 2013 veel meer goud en zilver

    Perth Mint verkocht in 2013 veel meer goud en zilver

    Waarom het goud moet blijven stromen

    Onze lezer Floesh stuurde een interessante video door waarin de werking van de termijnmarkt voor goud wordt uitgelegd. Zeker de moeite waard om even te kijken!

  • Radar interviewt Han de Jong (ABN)

    Radar sprak met Han de Jong van de ABN Amro voor de documentaire “De Schuldvraag”. Beide delen van deze documentaire verschenen eind vorig jaar op televisie en op internet. Ook op Marketupdate hebben we hier over geschreven (deel 1 en deel 2). Maar zoals dat gaat met documentaires wordt er in het beeldmateriaal geknipt.

    Gelukkig is het interview van Antoinette Hertsenberg met Han de Jong ook integraal opgenomen en online te vinden op de website van de ABN Amro. In deze video legt Han de Jong in zeer begrijpelijke woorden uit hoe een bank werkt en dat geld niet helemaal ‘uit het niets’ wordt gecreëerd, zoals veel mensen beweren. Een informatieve video waar Han de Jong zonder al teveel moeite uitlegt wat hij ook voor de crisis al lang wist.

    Werkt de video niet? Klik dan hier!

  • IMF waarschuwt opnieuw voor wegstrepen schulden

    Het IMF waarschuwt in een nieuw rapport wederom voor financiële repressie en voor het wegstrepen van schulden. In een nieuw working paper voor het IMF schrijven Reinhart en Rogoff dat de Westerse wereld te maken heeft met een ongekend groot schuldenprobleem, met schulden die zijn opgelopen tot het hoogste niveau in 200 jaar. De schulden zijn nu zo groot geworden dat ook het ‘rijke’ Westen weer geconfronteerd zal worden met de afschrijving en kwijtschelding van schulden op een schaal die we sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer hebben meegemaakt.

    Rigoureuze maatregelen die het IMF genomen heeft om de schulden van ontwikkelingslanden van tijd tot tijd te verlichten moeten ook in de Westerse economieën genomen worden, maatregelen die een diepe kras in het onkreukbare imago van de westerse wereld veroorzaken. Schulden (en daarmee financiële bezittingen!) wegstrepen is iets dat niet past bij onze beschaafde en ontwikkelde economie, toch?? Decennia lang bouwde de westerse wereld een reputatie op van degelijkheid en betrouwbaarheid, maar die staat nu op het spel. Volgens Ambrose Evans Pritchard houdt de politieke elite in het Westen nog steeds vast aan de illusie dat wij fundamenteel anders zijn dan wat wij de ‘Derde Wereld’-landen noemen en dat onze schuldenproblematiek weg gemasseerd kan worden met een aantal jaren bezuinigen, een beetje meer inflatie en wat milde economische groei.

    Totale schuldengroei in het Westen

    Totale schuldengroei in het Westen (Bron: Reinhart en Rogoff, 2013)

    Schulden wegstrepen

    Reinhart en Rogoff leggen in hun working paper getiteld “Financial and Sovereign Debt Crises: Some Lessons Learned and Those Forgotten” (PDF) de vinger op de zere plek. De maatregelen die totnogtoe genomen zijn in Europa en in de VS hebben de fundamentele problemen alleen maar naar de lange baan geschoven. Met symptoombestrijding en ad-hoc genomen maatregelen strompelt de economie voort, maar op een krachtig herstel rekent niemand meer. Hoe lang is dat nog vol te houden?

    In het rapport verwijzen de twee professors naar de onervarenheid van het Westen als het aankomt op het herstructureren van schulden. Door de omvang van het probleem te ontkennen en door een fundamentele oplossing (schuldverlichting) tegen te houden wordt er uiteindelijk meer schade toegebracht dan wanneer de pijnlijke maatregelen snel genomen zouden worden. Binnen de Eurozone zien we dat de relatief sterke economieën nu omlaag worden getrokken door de zwakkere economieën in de periferie. Belastingbetalers in de sterkere landen betalen het grootste deel van de rekening, een situatie waar volgens Reinhart en Rogoff uiteindelijk niemand beter van zal worden.

    Volgens de twee is het vrijwel onvermijdelijk om de pijnlijke maatregelen toch te nemen. "De omvang van het probleem suggereert dat herstructurering noodzakelijk is, bijvoorbeeld in de periferie van Europa. En dat gaat verder dan alles wat tot op heden publiekelijk besproken is", aldus de professors van Harvard. In het working paper is een tabel opgenomen van eerdere schuldverlichtingen in de jaren dertig. Veel landen konden hun schulden van de Eerste Wereldoorlog niet meer terugbetalen en besloten uiteindelijk om dat ook maar gewoon niet meer te doen. Tal van obligaties zijn in het verleden al waardeloos geworden, omdat overheden ten einde raad hun belofte niet meer konden waarmaken. Ook de VS heeft in het verleden haar belofte niet nagekomen, toen ze de dollar devalueerde ten opzichte van goud. Door de prijs aan te passen van $20,67 naar $35 zat er opeens 40% minder goud in de valuta die de man op straat gebruikte en spaarde.

    Bewustwording

    Dat besef zal zo langzamerhand weer terugkeren. Decennia lang hebben we in het Westen niet zulke schuldenproblemen gehad en is de collectieve ervaring van financiële repressie langzaam uit ons geheugen gewist. De financiële repressie komt de laatste jaren steeds meer terug. Denk aan de extreem lage rente op je spaargeld, die al lang niet meer compenseert voor de inflatie. Denk aan bail-in, waarbij spaarders en achtergestelde obligatiehouders mede moesten opdraaien voor de verliezen van een omvallende bank. Door de negatieve reële rente verliezen spaarders en worden de lasten van de schuldenaren verlicht. Dat gebeurt nu al een paar jaar op beperkte schaal, maar vlak na de Tweede Wereldoorlog was dat volgens Reinhart en Rogoff nog veel erger. Toen was de reële rente in de VS en in het Verenigd Koninkrijk jarenlang -2%. In Italië en in Australië verloor de spaarder na correctie voor inflatie ieder jaar zelfs 5%. In een systeem van spaarders en schuldenaren krijgen de spaarders de rekening gepresenteerd. Dat is ook wat Reinhart en Rogoff constateren in hun onderzoek naar kwijtscheldingen van schulden. Soms werden staatsobligaties gewoon niet meer betaald, in andere gevallen werden de leenvoorwaarden aangepast ten nadele van de crediteur. In sommige gevallen maakte hyperinflatie de schuld (en daarmee ook de claim op die schuld) compleet waardeloos. De schuldencrisis heeft direct gevolgen voor de spaarders, omdat we in de westerse wereld de gewoonte hebben om te sparen in schulden. Denk bijvoorbeeld aan uw spaargeld op de bank en de obligaties in uw beleggingsportefeuille of pensioenfonds. Het zijn dit soort bezittingen die in een schuldencrisis gevaar lopen. [polldaddy poll=7699810]

  • Aandelenmarkt Venezuela verliest drie nullen

    Het is goed gebruik voor tal van bananenrepublieken om een paar nullen weg te strepen van bankbiljetten, omdat de valuta door devaluaties en hoge inflatie sterk in waarde gekelderd is. Ook Venezuela past deze methodes toe, een land waar de inflatie het afgelopen jaar al behoorlijk uit de hand is gelopen. Dat begon in februari al met een devaluatie van de munt ten opzichte van de dollar en daarna ging het van kwaad naar erger. Denk aan prijscontroles, winkels die niet meer bevoorraad worden en de tekorten aan toiletpapier.

    Ondertussen vluchtte een grote hoeveelheid spaargeld uit angst voor de hoge inflatie richting de beurs. Dat leverde in 2013 een koersstijging van 480% op voor de Caracas Stock Exchange. Stond de index begin dit jaar nog op ongeveer 500.000 punten, nu is dat meer dan 2,7 miljoen. Al die nullen blijken ook op de beurs niet zo gewenst, want op de website van de Caracas Stock Exchange lezen we dat er met ingang van dit jaar drie nullen worden weggestreept van de index...

    De aandelenmarkt van Venezuela steeg vorig jaar met 480%

    De aandelenmarkt van Venezuela steeg vorig jaar met 480% (Bron: Zero Hedge)

  • Perth Mint verkocht in 2013 veel meer goud en zilver

    De Australische Perth Mint heeft in het afgelopen jaar 41,5% meer goud verkocht dan in het jaar daarvoor, zo lezen we op Goudstandaard. De verkoop kwam in 2013 uit op 754.635 troy ounce, tegenover 533.333 troy ounce in 2012. De verkoop van zilver steeg ook, van 6,5 miljoen troy ounce in 2012 naar 8,6 miljoen troy ounce in 2013. Dat was een toename van 33%. De stijgende verkoop van fysiek edelmetaal valt samen met de grootste daling van de goudkoers in meer dan dertig jaar. Sinds 1981 is de prijs van zowel goud als zilver niet zo hard onderuit gegaan als het afgelopen jaar.

    In december verkocht de Perth Mint 58.944 troy ounce aan goud, tegenover 52.700 in november. De verkoop van zilver was in december 845.941 troy ounce, tegenover 807.246 in november. De beste verkoopcijfers werden in april geregistreerd, toen de goudkoers in twee handelsdagen met meer dan 10% onderuit ging. Vooral in Azië zag men dat als een mooi instapmoment.

    Meer vraag naar fysiek goud

    De verkoopcijfers van de Perth Mint en van andere grote munthuizen bewijzen dat de lagere prijs het enthousiasme voor edelmetaal niet heeft getemperd. Integendeel, de US Mint wist in 2013 een recordhoeveelheid Silver Eagle munten te verkopen. Wel zien we een verschuiving in de goudmarkt van papier naar fysiek metaal, want de belangrijkste drijfveer voor de dalende goudprijs was de afnemende populariteit van goud-ETF's als het GLD. De ETF's liquideerden in 2013 gezamenlijk honderden tonnen goud, omdat beleggers de aandelen niet meer wilden hebben.

    Verkoop goud bij de Perth Mint neemt toe

    Verkoop goud bij de Perth Mint neemt toe

    Verkoop zilver is het afgelopen jaar met 33% gestegen ten opzichte van 2012

    Verkoop zilver is het afgelopen jaar met 33% gestegen ten opzichte van 2012

  • 1929: Beurscrash of correctie?

    Dit artikel van Wim Grommen verklaart waarom de introductie van het splitsen van aandelen op 31 december 1927 uiteindelijk de beurscrash van 1929 heeft veroorzaakt. Het veelvuldig splitsen van aandelen, met zeer grote verhoudingen, heeft de beurshausse enorm aangewakkerd, waardoor de beurscrash van 1929 zeer heftig was. In zijn vorige bijdrage beschreef Grommen hoe transities en de vier transitiefasen die bijdragen aan een beurshausse, dat artikel kunt u hier teruglezen. In dit artikel staan we uitgebreid stil bij het effect van aandelensplitsingen.

    Het splitsen van aandelen wakkert koers-winstverhouding aan

    Een aandelensplitsing is het verlagen van de nominale waarde van een aandeel met een bepaalde factor, waartegenover dan meer aandelen worden uitgegeven, verhoogd met diezelfde factor. Kortweg gezegd als de nominale waarde met een factor 2 wordt verlaagd dan wordt het aantal aandelen met diezelfde factor 2 verhoogd. De totale waarde van het aandelenbezit dus blijft gelijk. Een aandelensplitsing is gewenst, als de beurswaarde van een aandeel te groot is geworden en daardoor de verhandelbaarheid onvoldoende is. Omdat er bij de lagere koers meer potentiële beleggers zijn, heeft een splitsing dus een positief effect op de waarde van het aandeel.

    De stijging van de koers-winstverhouding van aandelen wordt dus ook versterkt, doordat veel bedrijven tijdens de versnellingsfase van hun bestaan, besluiten hun aandelen te splitsen. Twee jaar voor de beurscrash (oktober 1929), op 31 december 1927, werd voor het eerst het splitsen van aandelen toegepast. Tussen 1927 - 1929 zijn van veel bedrijven de aandelen, met zeer grote verhoudingen, gesplitst (zie de lijst verderop in dit artikel). Deze splitsingen hebben de koers-winstverhouding van aandelen nog verder opgedreven.

    Koers-winstverhouding stijgt enorm tussen 1920 - 1930

    Figuur 2: Koers-winstverhouding stijgt enorm tussen 1920 - 1930

    Het splitsen van aandelen liet ook Dow Jones Index exploderen

    De Dow Jones Index wordt voor het eerst gepubliceerd op 26 mei 1896. De index wordt berekend door de som van de aandelen te delen door 12:
    • Dow_12_26_mei_1896 = (a1 + a2+ ..........+a12) / 12
    Op 4 oktober 1916 wordt de Dow uitgebreid naar 20 bedrijven; er verdwijnen vier bedrijven en er komen twaalf nieuwe bedrijven bij.
    • Dow_20_4_okt_1916 = (a1 + a2+ ..........+a20) / 20
    Op 31 december 1927 worden van een aantal bedrijven voor het eerst de aandelen gesplitst. Bij elke wijziging in de samenstelling van de Dow Jones of bij een aandelensplitsing, wordt de formule, waarmee de Dow Jones wordt berekend, aangepast. Dit gebeurt omdat de index, de uitkomst van de twee formules van beide mandjes, op het moment van verandering dezelfde uitkomst moet opleveren. Voor die aandelen, die op 31 december 1927 worden gesplitst, wordt in eerste instantie een wegingsfactor in de berekening meegenomen... Datum - Bedrijf - Splitsing
    • 31 december 1927 - American Can - 6 voor 1
    • 31 december 1927 - General Electric -4 voor 1
    • 31 december 1927 - Sears, Roebuck & Company - 4 voor 1
    • 31 december 1927 - American Car & Foundry- 2 voor 1
    • 31 december 1927 - American Tobacco- 2 voor 1
    • 5 november 1928 - Atlantic Refining- 4 voor 1
    • 13 december 1928 - General Motors - 2 1/2 voor 1
    • 13 december 1928 - International Harvester- 4 voor 1
    • 8 januari 1929 - American Smelting - 3 voor 1
    • 8 januari 1929 - Radio Corporation of America - 5 voor 1
    • 1 mei 1929 - Wright-Aeronautical - 2 voor 1
    • 20 mei 1929 - Union Carbide split - 3 voor 1
    • 25 juni 1929 - Woolworth split - 2 1/2 voor 1

    Nieuwe formule

    De formule ziet er dan als volgt uit (American Can, splitsing 6 voor 1, wordt met 6 vermenigvuldigd, General Electric, splitsing 4 voor 1, wordt met 4 vermenigvuldigd enz).
    • Dow_20_31_dec_1927 = (6.AC + 4.GE+ ..........+a20) / 20
    Op 1 oktober 1928 wordt de Dow Jones verder uitgebreid naar 30 aandelen. Omdat men nog alles met de hand moet uitrekenen wordt de berekening van de index eenvoudiger. De wegingsfactor van de gesplitste aandelen verdwijnt en men introduceert de Dow Divisor. De index wordt berekend door de som van de aandelen te delen door de Dow Divisor. Omdat de index op 1 oktober 1928 niet mag veranderen, krijgt de Dow Divisor de waarde 16.67. De index-grafiek van de twee tijdsperioden moet per slot van rekening wel op elkaar aansluiten.
    • Dow_30_1_okt_1928 = (a1 + a2+ ..........+a30) / 16.67
    In het najaar van 1928 en het voorjaar van 1929 (Zie tabel 1) vinden er nog 8 aandelensplitsingen waardoor de Dow Divisor daalt naar 10.77.
    • Dow_30_25_juni_1929 = (a1 + a2+ ..........+a30) / 10.77
    Vanaf 1 oktober 1928 levert een waardestijging van de 30 aandelen dus bijna tweemaal zoveel indexpunten op en vanaf 25 juni 1929 bijna driemaal zoveel indexpunten, vergeleken met een waardestijging van de 30 aandelen voor 31 december 1927. Bij de oude formule zou de som van de 30 aandelen worden gedeeld door 30.

    Dow Jones index voor en na Black Tuesday

    Figuur 3: Dow Jones Index voor en na Black Tuesday

    Van beurscrash 1929 naar beurscorrectie 1929

    De beurshausse in de periode 1920 – 1929 is uiteraard in eerste instantie veroorzaakt, doordat de verwachte waarde van de aandelen van bedrijven, die in de versnellingsfase van hun bestaan komen, enorm stijgt. Deze beurshausse werd echter door het introduceren van het splitsen van aandelen op 31 december 1927 enorm aangewakkerd. Als klap op de vuurpijl werd vanaf 1 oktober 1928, door wijzigingen in de formule van de Dow Jones, de waardestijging van aandelen nog verder uitvergroot. De beurscrash van oktober 1929 was waarschijnlijk veel minder heftig geweest, wanneer het splitsen van aandelen achterwege was gebleven (en dus ook de wijzigingen in de formule van de Dow Jones). Waarschijnlijk zou men dan tegenwoordig niet spreken over de beurscrash van 1929, maar over de beurscorrectie van 1929. Door: Wim Grommen

  • Banken kopen bijna alle productie goudmijnen in Rusland

    De banken in Rusland kopen bijna al het goud dat binnen de landsgrenzen gedolven wordt, zo bericht Zero Hedge. In 2013 kochten de banken samen 181,4 ton goud, omgerekend ongeveer 90 procent van de totale productie van Russische goudmijnen in dat jaar. Om dat getal in perspectief te plaatsen: het is meer dan twee keer de hoeveelheid goud die de Russische centrale bank het afgelopen jaar aan haar reserves heeft toegevoegd. In de eerste elf maanden van 2013 kocht de centrale bank 2,485 miljoen troy ounce goud, omgerekend meer dan 77 ton. Begin 2013 liet de centrale bank al weten dat het dit jaar goud zou blijven kopen, nadat het in 2012 ook al 80 ton aan haar reserves had toegevoegd.

    De banken die het meeste goud kochten van de Russische goudmijnen waren Sberbank (48,5 ton), VTB (38,9 ton), Gazprombank (29,1 ton), Nomos Bank (19,6 ton) en Lanta Bank (8,6 ton). Net als China heeft dus ook Rusland een bijzondere belangstelling voor het goud in de eigen bodem. Ten opzichte van 2005 heeft het land haar officiële goudreserve uitgebreid van ongeveer 250 naar meer dan 1.000 ton.

    Rusland koopt goud

    De volgende grafiek laat zien dat er sinds 2007 vrijwel onafgebroken meer goud werd toegevoegd aan de reserves. Een groot deel van dat goud is waarschijnlijk afkomstig van Russische goudmijnen. De grootste goudmijn van het land is Polyus Gold International, dat met een productie van 1,5 miljoen troy ounce in 2011 behoort tot de top tien van grootste goudmijnen ter wereld. In 2013 heeft dit bedrijf naar schatting 1,59 tot 1,68 miljoen troy ounce goud uit de grond gehaald, omgerekend is dat een kleine 50 ton.

    Rusland koopt eigen goudmijnproductie op

    Rusland koopt eigen goudmijnproductie op (Afbeelding via Zero Hedge)

  • China en Rusland willen meer samenwerken in 2014

    China en Rusland hebben zich voorgenomen om dit jaar nog meer samen te werken. Dat is de conclusie van een ontmoeting tussen de Chinese leider Xi Jinping en de Russische president Vladimir Poetin afgelopen dinsdag. Jinping zei dat er het afgelopen jaar al veel bereikt is is in het streven naar een stabiele en gezonde ontwikkeling van beide landen en dat er ook dit jaar weer nauwe samenwerking zal plaatsvinden tussen hem en Poetin. De Russische president benadrukte in het gesprek dat olie- en gasbedrijven in zijn land zich meer zullen concentreren op China en andere Aziatische economieën met een grote vraag naar energie.

    In 2013 tekenden China en Rusland een belangrijke en omvangrijke deal voor de levering van olie en gas, waardoor China op termijn drie keer zoveel olie kan afnemen als nu het geval is. Op dit moment importeert China dagelijks ongeveer 300.000 vaten olie vanuit Rusland. Daar staan investeringen in de Russische infrastructuur tegenover. Zo gaat China in totaal $20 miljard investeren in snelwegen, havens en luchthavens, aldus de Bricspost.

    Politieke en militaire samenwerking China en Rusland

    Zo problematisch als het Nederland-Rusland jaar verlopen is, zo succesvol was de samenwerking tussen Rusland en China. Niet alleen op economisch gebied worden de banden aangehaald, ook op (geo)politiek vlak delen de twee grootmachten dezelfde visie. Beide landen waren zeer terughoudend met de sancties tegen Iran en ook tegen Syrië wilden de twee niet militair ingrijpen. Nog voordat de VS militair ingrijpen serieus begon te overwegen stak Rusland al de hand uit naar Syrië om te helpen met de ontmanteling van massavernietigingswapens. Ook op militair gebied werken de twee supermachten steeds meer samen. Zo werd vorig jaar een gezamenlijke militaire training georganiseerd, voor China de grootste militaire oefening met een bondgenoot sinds tijden.

    China en Rusland willen in 2014 nog meer samenwerken

    China en Rusland willen in 2014 nog meer samenwerken (afbeelding van AFP)

  • Grafiek: Centrale banken stuwen aandelen omhoog

    Zero Hedge zette in 2013 een koersdoel van 1900 punten op de S&P 500, enkel en alleen door het balanstotaal van de Federal Reserve te extrapoleren naar het einde van het jaar en daar een soortgelijke stijging van de beurs overheen te projecteren. Rond de jaarwisseling stond de S&P 500 op 1850 punten, slechts enkele procenten verwijderd van dat koersdoel. Was dat toeval?

    Het lijkt er niet op, want JP Morgan heeft de afgelopen jaren meer bewijs gevonden van de sterke correlatie tussen het beleid van centrale banken en de richting van de aandelenmarkt. De aankondiging van ‘Abenomics’ in Japan, ‘Operation Twist’ in de Verenigde Staten en Draghi’s verklaring om de euro koste wat kost te redden bleken achteraf een uitstekend instapmoment voor de aandelenmarkt. Financiële markten zijn dol op makkelijk geld en op de goede intentieverklaringen van de machtige centrale bankiers.

    JP Morgan spreekt van een tijdperk van 'centrale bank gedreven rally's in aandelen'. Daarbij hoort de volgende grafiek.

    Centrale banken stuwen aandelen omhoog

    Centrale banken stuwen aandelen omhoog (Bron: JP Morgan, via Zero Hedge)

  • Barclays krijgt boete voor gebrekkige dataregistratie

    Barclays krijgt boete voor gebrekkige dataregistratie

    De Britse bank Barclays heeft een boete van $3,75 miljoen gekregen voor het onzorgvuldig en onvolledig bijhouden van alle interne communicatie in de vorm van e-mails en tekstberichten. De Financial Industry Regulatory Authority (FINRA) liet weten dat een aantal gegevens niet op een veilige manier was opgeslagen. Vastgelegde transacties en communicatie kon achteraf nog aangepast worden, waardoor de integriteit van de data niet meer te garanderen was. Dit probleem speelde van 2002 tot en met april 2012, zo schrijft Reuters.

    Ook in het e-mailverkeer met Bloomberg ging er wel eens wat mis. Zo was het niet mogelijk om bijlages bij e-mails terug te vinden die tussen mei 2007 en mei 2010 werden verstuurd. Ook waren ongeveer 3,3 miljoen tekstberichten van Bloomberg van oktober 2008 tot en met mei 2010 niet correct opgeslagen.

    Berisping voor Barclays

    De FINRA was niet te spreken over de slechte registratie van Barclays. “Het garanderen van de integriteit, nauwkeurigheid en toegankelijkheid van het digitale archiefbestand is essentieel voor een bedrijf dat aan bepaalde compliance standaarden moet voldoen”, zo schrijft Brad Bennett van de FINRA is een persbericht.

    Het is noemenswaardig om te vermelden dat Barclays één van de banken is die meewerkte aan de manipulatie van de Libor-rente. Dat is de rente die als uitgangspunt wordt genomen voor veel leningen aan burgers en bedrijven.

    Barclays wilde niet bevestigen noch ontkennen dat er iets verkeerd is gegaan met de registratie van de data, maar legt zich wel neer bij de berisping door de toezichthouder. De FINRA is een onafhankelijke toezichthouder die meer dan 4.100 financiële instellingen overziet.

    FINRA geeft Barclays boete van $3,75 miljoen voor slechte dataregistratie

    FINRA geeft Barclays boete van $3,75 miljoen voor slechte dataregistratie

  • Video: Money for Nothing: Inside the Federal Reserve

    Welke rol heeft de Federal Reserve gespeeld in de laatste financiele crisis? Een reconstructie en een stukje geschiedenis van de Amerikaanse centrale bank in een documentaire van ruim anderhalf uur!