Wie de presentatie van Deutsche Bank's allesomvattende plan voor Europa bekijkt, kan tot geen enkele andere conclusie komen dat de bankiers bij Deutsche Bank volledig losgeslagen zijn van de werkelijkheid. Logica van zombie-bankiers.
Deutsche Bank denkt kennelijk dat er in Europa draagvlak is om terug te keren naar de “goede tijden” van vroeger. CEO Josef Ackerman stelde in het verleden eens dat Deutsche Bank een rendement van 25% per jaar moest nastreven. Dat een dergelijke doelstelling waanzin is, werd door oud IMF-econoom Simon Johnson in een interview met Spiegel gesteld; hij noemde CEO van Deutsche Bank Josef Ackerman, 's werelds gevaarlijkste bankier. Iets dat Johnson geheel terecht stelde.
De crux van die waanzin is dat er een enorme hefboom noodzakelijk is om dergelijke rendementen te behalen. Het probleem is echter dat die hefboom op een bepaald moment breekt. En dat is gebeurd bij het uitbreken van de kredietcrisis. De hefboom is kapot en voorgoed gebroken. Dat wil zeggen dat banken gigantische bedragen van elkaar hebben geleend (enorme hefboom) en die belegd hebben in schuldpapieren waarvan nu blijkt dat zij meer risico's met zich meebrengen dan waarmee rekening werd gehouden en er grote verliezen genomen moeten worden.
Nu die beleggingen lager renderen – en dat uit zich in een lagere waarde van bijvoorbeeld staatsobligaties en hypotheekpakketten op financiële markten – moeten de verliezen genomen worden. Echter, omdat banken die beleggingen met boekhoudkundige modellen waarderen en niet tegen de marktwaarde, wordt voorkomen dat zij verliezen boekhoudkundig erkennen en derhalve niet de verliezen nemen. De reden dat men dat doet is omdat afschrijvingen ten laste gaan van het eigen vermogen, en daaraan ontbreekt het. Althans, de buffers zijn volstrekt onvoldoende. De politiek heeft in 2008-2009 als één van de eerste crisismaatregelen die boekhoudkundige regels opgerekt, zodat banken hun activa op basis van modellen mag waarderen. Hierdoor is en blijft het onduidelijk bij wie welke lijken er in de kast liggen. Dexia slaagde niet voor niets voor alle stresstesten die werden gedaan.
Voor bankiers is de huidige situatie in feite een gevecht op leven of dood. De beleggingen van banken (financiële activa) zijn gefinancierd met excessief veel vreemd vermogen (passiva) die jarenlang banken excessieve winsten opleverden. Die winsten werden uitgekeerd aan aandeelhouders en aan de bankiers zelf in de vorm van exorbitante bonussen. In plaats van de winsten te gebruiken om kapitaalbuffers (passiva) te vergroten, stroomde het kapitaal de bank uit. Het bankenprobleem is met twee Engelstalige gezegden samen te vatten: “The best way to rob a bank is to own one”, en: “on the left side nothing is right, and on the right side nothing is left”.
Nu de risico's op de beleggingen (de activa) evident zijn en de verliezen genomen moeten worden, wil Deutsche Bank een andere oplossing. Zij wil dat de risico's op de activa-zijde van de balans worden verkleind door de ECB. En daar is de geldpers voor nodig. Bovendien pleit Deutsche Bank voor meer staatssteun in de vorm van garanties bij de verplichte herkapitalisering.
Laten we een kijkje nemen in de denkwijze van de compleet mesjogge bankiers van Deutsche Bank. Allereerst beginnen zij de presentatie met het benadrukken dat het definitieve omslagpunt voor Europa is bereikt. Het is maken of kraken. Daarvoor geeft men een overzichtje met quotes van “gerespecteerde” mensen die stellen dat Europa het omslagpunt heeft bereikt en dat daarom actie is vereist:
De conclusie van de presentatie is dat de ECB moet aankondigen dat zij de komende twaalf maanden voor €200 miljard aan Europese staatsobligaties gaat opkopen. Dat betekent dat de ECB haar mandaat volledig over boord moet gooien en met vers geprint geld perifeer schuldpapier opkoopt en daarmee de rente's gaat zetten. Voor banken als Deutsche betekent dit dat de waarde van hun beleggingen worden ondersteund omdat er een marginale koper op de markt komt die een bodem legt onder die waarde. De waarde van de obligaties in de boeken van banken moeten wat betreft Deutsche Bank met deze geldpersfinanciering gesubsidieerd worden en het opkopen van €200 miljard betekent niets minder dan het verplaatsen van privaat gedragen risico's (op publieke beleggingen) naar de balans van de ECB. De winsten zijn privaat en de risico's op verliezen en daadwerkelijke verliezen zijn voor de belastingbetaler. Het probleem is dat als de ECB hieraan begint, er geen weg terug is.
Deutsche Bank pleit ervoor dat de ECB haar aankopen van staatsobligaties onder het SMP permanent maakt, niet beperkt en niet langer steriliseert. Anders gezegd, de ECB moet op grote schaal inflatie creëren. Inflatie die u in de portemonee voelt, en waarvan we in Europa bij de invoering van de euro hebben afgesproken: “dat nooit!”.
Deutsche Bank schetst de vier pilaren van de Europese oplossing:
Deutsche Bank heeft een lang verhaal nodig om de kenmerken van de exotische EFSF-constructie uiteen te zetten en te eindigen bij haar belangrijkste aanbeveling: de ECB moet de geldpers aanzetten wil dit kunnen werken. Waarom nu vraagt Deutsche Bank zich af en geeft antwoord: de Europese besmetting is een feit en het noodfonds functioneert niet:
Deutsche Bank wil in Europa eenzelfde soort hedgefund als in Amerika en pleit voor eenzelfde balans voor de ECB als die van de Federal Reserve. Dat de balans van de Fed nog niet geïmplodeerd is onder het gewicht van slechte schulden komt door de status van de dollar als wereldreservemunt. Zolang die status gehandhaafd blijft en de Amerikaanse overheid het vertrouwen geniet, dan kan de Federal Reserve blijven doorgaan met het opkopen van Amerikaanse schulden, net zolang totdat het illusoire beleid ten einde komt omdat het vertrouwen per paard verdwijnt.
Voor de bankiers bij Deutsche Bank is de balans van de Fed echter hèt voorbeeld van een “geloofwaardig” monetair beleid..
Wat betreft Deutsche Bank mist Europa's “Grote Plan” een belangrijk ingrediënt en dat is dat de ECB niet doet (en kan, nog wil) wat de Federal Reserve wel doet. Dat moet wat betreft Deutsche Bank veranderen want de geldpers is de oplossing!
Na het lezen, blijft er slechts één gedachte over: het is tijd voor een speciaal psychiatrische instelling die controleert of bankiers in staat zijn tot het uitoefenen van hun beroep en hen hiervoor onderwerpt aan een psychologische test die uitwijst of zij in staat zijn om de fiduciaire verplichting die bankiers aan al hun kredietverschaffers hebben, kunnen uitoefenen. Zakken zij voor die test dan moet er een beroepsverbod komen. Enfin, de hele presentatie van Deutsche Bank's psychiatrisch hulpbehoevende bankiers is te vinden op: Scribd.com.
