Paul Buitink sprak met econoom Sylvester Eijffinger, hoogleraar financiële economie en Jean Monnet hoogleraar Europese financiële economie aan de Universiteit van Tilburg, over Bitcoin. Eijffinger betwijfelt of Bitcoin ooit echt zal doorbreken bij het grote publiek, omdat de volatiliteit nog hoog is en de munt nog door een zeer beperkte groep mensen gebruikt wordt.
Volgens Jim Rickards staan we er vandaag de dag in economisch opzicht slechter voor dan in 2008. De banken die als too big to fail bestempeld werden zijn sinds de crisis nog groter geworden, wat betekent dat de schade bij een volgende crisis ook groter zal zijn. Rickards voorspelt in zijn nieuwste boek ‘The Death of Money’ het ineenstorten van het monetaire systeem zoals we dat nu kennen.
In de volgende video van dertig minuten geeft Rickards een toelichting op zijn verhaal.
Als het aan de Duitse Bundesbank en de Chinese People’s Bank of China ligt wordt Frankfurt een nieuw Europees knooppunt voor financiële transacties in de Chinese yuan. Daarvoor ondertekenden de twee centrale banken onlangs in Berlijn een overeenkomst. Eerder dit jaar ondertekende de Bank of England al een soortgelijke overeenkomst met de Chinese centrale bank, maar nu is ook het Europese vasteland aan de beurt. Naast Frankfurt waren ook Parijs en Luxemburg in de race om als eerste euroland een overeenkomst te tekenen met China. Toch waren het uiteindelijk weer de Duitsers die er met de winst vandoor gingen.
“Frankfurt is één van de voornaamste financiële centra van Europa en is de thuisbasis van twee centrale banken (ECB en Bundesbank), waardoor het een zeer geschikte locatie is”, zo verklaarde Joachim Nagel van de Bundesbank tegenover Bloomberg. “Transacties in renminbi zullen de nauwe economische en financiële banden tussen Duitsland en China verder versterken”, zo voegde hij eraan toe.
China stelt haar eigen financiële markt steeds meer open voor het buitenland. Vorig jaar ondertekenden de ECB en de People’s Bank of China nog een valutaswap van 45 miljard euro en 350 miljard yuan, met als doel de handel tussen Europa en China te stroomlijnen. Met een valutaswap kunnen bedrijven makkelijker aan vreemde valuta komen en daarmee kunnen ze de kosten verlagen.
Er zijn reeds vijf Chinese banken die een filiaal hebben in het Duitse financiële centrum, namelijk de Industrial & Commercial Bank of China, de Bank of China, de Bank of Communications, de Agricultural Bank of China en de China Construction Bank. Door Frankfurt op de kaart te zetten als knooppunt voor handel in Chinese yuan wordt het voor Duitse bedrijven makkelijker goederen te exporteren naar China, zo stelt Wolfgang Kirsch van DZ Bank AG. Volgens Kirsch wordt het voor institutionele beleggers ook makkelijker financiële transacties in yuan renminbi uit te voeren.
Duitsland heeft een hoogwaardige maakindustrie en de producten die daaruit voorkomen zijn ook erg populair bij de Chinese consument. Vorig jaar was China nog de derde grootste handelspartner van China met een handelsomzet van €140 miljard. Wereldwijd staat China op de vijfde plaats in de ranglijst van grootste afnemers van Duitse goederen. Omgekeerd export China op één land na de meeste goederen naar Duitsland.
Duitse bedrijven als Siemens en Volkswagen zijn zeer te spreken over de deal tussen de centrale banken van Duitsland en China, omdat ze de yuan daarmee kunnen omarmen als derde munt voor internationaal handelsverkeer (naast de euro en de dollar). Volgens Siemens is het potentieel van deze deal zeer groot. “De introductie van de yuan renminbi als officiële handelsmunt voor bedrijven zal de komende jaren een grote impact hebben op de bedrijfsactiviteiten van Siemens”, zo verklaarde Stefan Harfich van de afdeling financiële dienstverlening van Siemens.
Daimler AG, de fabrikant van Mercedes die vorig jaar 235.644 auto’s verkocht in China, schreef in maart nog 500 miljoen yuan aan 1-jaars obligaties uit in China. Dat was de eerste keer dat een Europees bedrijf op deze manier geld ophaalde bij Chinese investeerders.
Frankfurt is belangrijk financieel centrum in Europa (Afbeelding via Bloomberg)
De jeugdwerkloosheid in Europa daalt weer, vooral in de perifere landen als Spanje, Griekenland en Portugal. Desondanks blijft de werkloosheid op een zeer hoog niveau, in vergelijking met de jaren voor de financiële crisis. Een negatieve uitschieter is Italië, waar de werkloosheid de laatste drie jaar juist sterk is gestegen. Hebben we het ergste achter de rug?
Jeugdwerkloosheid Europa stijgt niet verder, maar blijft uitzonderlijk hoog (Via twitter)
Chinese gold imports dropped for the third month in a row in April, according to new data released by the Hong Kong Census and Statistics Department. Net gold imports from Hong Kong amounted to 67,04 tonnes, the lowest volume in more than a year. The volume dropped by 21,2% compared to a month ago and by 11,6% compared to the same month of last year. In april 2013, net imports from Hong Kong were about 10 tonnes higher at approximately 77 tonnes.
A gold trader from Shanghai explained the development to the Economic Times of India: “Banks have adequate stocks from imports earlier in the year, and in some cases, even last year, that they are waiting to dispose of. Any new imports will have to wait until they clear the backlog”.
China imported less gold from Hong Kong in April
The figures from the Hong Kong Census and Statistics Department suggest the demand for the yellow metal in China is waning. The latest report from the World Gold Council on gold demand in the first quarter of 2014 confirm this trend. Sales of bars and coins dropped substantially, as well as the premium on physical gold in China.
However, it would be premature to draw final conclusions based on the gold imports from Hong Kong. While these numbers do cover the bulk of Chinese gold imports, they do not include precious metals being shipped to China directly via Shenzhen or Shanghai. In the near future, China will also start importing gold directly to Beijing. Because we don’t have the numbers on direct imports to these three cities, we cannot provide an overall picture of the Chinese gold imports. The numbers published by the Hong Kong Census and Statistics Department do however give a good estimation, since most of the yellow metal is still imported from Hong Kong.
Last year, Chinese banks imported a record amount of 1.158,16 tonnes of gold from Hong Kong. A big drop in the gold price enticed the Chinese middle class to rush and buy more. With a more or less stabilizing price, the demand for the precious metal dropped. Year to date, the Chinese gold imports from Hong Kong are 347 tonnes, which is more than the 294 tonnes after the first four months of last year. If the demand for gold picks up later this year, China could surpass the record imports of last year.
China heeft in april voor de derde maand op rij minder goud geïmporteerd, zo blijkt uit de laatste cijfers van het Hong Kong Census and Statistics Department. Netto importeerde China 67,04 ton goud uit Hong Kong, het laagste volume in meer dan een jaar tijd. Vergeleken met een maand eerder daalde de import van goud via Hong Kong met ruim 21,2%, want maart kwam het totaal uit op 85,13 ton. Vergeleken met een jaar geleden daalde de import met ruim 11,6%, want in april 2013 werd er nog bijna 77 ton goud geïmporteerd via Hong Kong.
“Banken hebben nog voldoende voorraad van importen die ze eerder dit jaar deden. In sommige gevallen is er zelfs voorraad van eind vorig jaar die weggewerkt moet worden. Men wacht met nieuwe importen tot de oude voorraden zijn weggewerkt”, zo verklaarde een goudhandelaar uit Shanghai tegenover de Economic Times of India.
China importeerde in april opnieuw minder goud uit Hong Kong
De cijfers suggereren dat de vraag naar fysiek goud ook in China begint af te nemen. Die trend komt overeen met de cijfers die de World Gold Council onlangs publiceerde over de wereldwijde vraag naar goudbaren en gouden munten in het eerste kwartaal van 2014. Ook de daling van de premie op goud in China wijst erop dat de goudmarkt in China weer wat rustiger is geworden.
Toch gaat het te ver om op basis van deze importcijfers alleen een conclusie te trekken over de stand van de Chinese goudmarkt. Sinds vorig jaar importeert China ook rechtstreeks goud via Shanghai en Shenzhen. In de nabije toekomst zal er ook goud via Beijing geïmporteerd worden. Omdat we daar geen cijfers van hebben kunnen we geen totaalbeeld schetsen van de Chinese goudmarkt. Ondanks dat geven de importcijfers van het Hong Kong Census and Statistics Department een indicatie van de Chinese vraag naar het gele metaal.
Vorige week publiceerden we het vijfde van de Gold Trail, waarin we uitlegden waarom de rest van de wereld de dollar bleef ondersteunen na de ontkoppeling van goud. In het zesde deel borduren we op dit thema voort, maar dan vanuit de invalshoek van de olieproducerende landen. Welke afweging maakten zij en welke rol speelde de goudmarkt in deze periode?
Lees ook eerdere delen van de Gold Trail op Marketupdate:
FOA (11-03-2000): Op weg naar de Europese Muntunie werd men geconfronteerd met veel politieke problemen. Om een consensus te bereiken voor een gemeenschappelijke Europese munt hadden de ontwerpers tijd nodig, heel veel tijd. Het laatste waar ze behoefte aan hadden was een wereldwijde economische depressie die veroorzaakt zou worden door een falend dollarsysteem. Tussen 1976 en 1982 werden de fundamenten voor een nieuw systeem gelegd. Het was een traag en moeizaam proces, omdat de dollar gedurende deze periode en de jaren die eraan vooraf gingen al de nodige stuiptrekkingen vertoonde. Ze hadden nog minstens tien jaar nodig, maar zonder iets om de dollar aantrekkelijker te maken was zelfs vijf jaar al te lang geweest.
Werken met een grote groep landen vereist een zorgvuldige discussie van alle ideeën in het openbaar. De agenda moest dus iets te bieden hebben voor iedereen. Daar kwam bij dat deze nieuwe munt niet gezien mocht worden als alternatief voor het gebruik van dollars, anders zou de VS zeker geprobeerd hebben verdeeldheid te zaaien in de groep.
Het is belangrijk te begrijpen dat het grootste deel van de wereld tenminste één andere valuta wou zien die een deel van de functie van de dollar kon invullen. Ze hoefde de dollar niet te vervangen. Voor dit doel gaven de meeste landen filosofische en politieke steun voor de creatie van een Europese munt. Echter, om een dollar te kunnen ondersteunen die compleet los was geraakt van enige fysieke dekking was de hulp van een aantal machtige spelers nodig.
Er was een andere groep landen die bijzonder geïnteresseerd was naar hoe deze nieuwe munt eruit zou komen te zien, namelijk de olieproducerende en exporterende landen. Voor 1971 zaten ze goed, omdat ze hun olie verkochten in door goud gedekte dollars. Ook al wisten de olieproducerende landen toen nog niet hoeveel hun product werkelijk waard was... De waarde van goud liep immers gelijk op met de waarde die gecreëerd kon worden in de moderne [en meer productieve] economie. Beter gezegd: als olie meer productiviteit opleverde voor de economie, dan zou die extra productiviteit weerspiegeld worden in een stabiele waarde van goud. Maar na 1976 kreeg men door dat de olie verkocht werd voor dollars met een onbekende toekomstige waarde. Met de economische ontwikkelingen die zich toen ontvouwden zagen de olieproducerende landen hetzelfde als wij. Uit mijn eerdere artikel:
"Voordat de Verenigde Staten in 1971 de goudstandaard loslieten expandeerde onze complete economische structuur, omdat we profiteerden van de gigantische hefboomwerking van goedkope olie. In die tijd verbeterde olie letterlijk onze levensstijl, omdat de prijs van olie in dollars zo ongelooflijk laag was in verhouding tot wat er door de wetenschap mogelijk werd gemaakt met olie. Moderne technieken maakte olie zoveel waardevoller dan de prijs die we ervoor betaalden, dat we onze schulden tot ver in de toekomst konden extrapoleren en onze geldhoeveelheden konden laten toenemen.
De stijgende productiviteit die mogelijk werd door de zeer goedkope olie zorgde ervoor dat het allemaal uit kon. In feite baseerde de VS haar economie en de waarde van haar geld op de toekomstige waarde van de stroom van olie, niet die van goud."
Na 1976 sprongen olieproducerende landen weer op goud, maar ze kwamen er al spoedig achter hun overtollige instroom van dollars nog niet eens gedeeltelijk in goud omgezet kon worden, omdat het goud verhandeld werd in een nieuwe grondstoffen arena. Voor deze landen was goud kopen niet zomaar een belegging, maar de betaling voor olie in de vorm van een waardereserve die wereldwijd erkend werd. Oliebezittingen voor goudbezittingen! Als centrale banken in deze periode geen goud verkocht hadden, dan was de goudprijs alleen door de vraag van olie-exporterende landen omhoog geschoten. De olieproducerende landen en de rest van de wereld kwamen hierdoor tot de ontdekking dat er een wereld van verschil was tussen het omruilen van goud dollars voor fysiek goud bij de centrale bank en het kopen van goud als zijnde een grondstof in de grondstoffen arena. In werkelijkheid was de goudmarkt alleen een vrije markt voor grondstoffenhandel. Het mocht nooit verhandeld werden als zijnde een 'waardereserve'. De opties waren beperkt. Men kon rechtstreeks fysiek goud kopen, met als resultaat dat de prijs ver voorbij haar 'geld voor olie' waarde zou stijgen . Of men kon goud onderdeel laten uitmaken van een mandje van valuta als betaling voor olie. Daarmee zou men impliciet het statement maken: "los dit valuta probleem op of jij bent diegene die het hoog geprijsde goud moet kopen". Maar de olieproducerende landen kozen een derde optie. Ze gingen door met het verkopen van goud voor dollars die steeds waardelozer werden, wachtend op iets dat het falende dollar reservesysteem zou kunnen vervangen. Dus keken ze toe, terwijl de VS zei haar problemen met de dollar op te zullen lossen en Europa zei aan een alternatief te werken voor de dollar. Het was duidelijk dat de VS geld bij zou blijven drukken, zo lang ze olie kon kopen voor een prijs die lager was dan de verwachtte opbrengst van die olie. In dat geval zou de Amerikaanse levensstijl immers verbeteren. In dit model zou de dollareconomie uiteindelijk ineenstorten op het moment dat olie in dollars uitgedrukt niet meer goedkoop genoeg was. Als aanvulling daarop: het afrekenen van olie in een mandje van valuta plus goud zou eveneens zijn vastgelopen. Het was op dit punt - tussen 1980 en 1985 - dat zowel de VS als Euroland bewezen hadden dat ze goud stabiel konden houden, indien olie het spel draaiende wist te houden. Hogere olieprijzen brachten inderdaad meer olieproductie in de Verenigde Staten op gang. Dit deed wonderen in het verlengen van de dollareconomie en de schuldenberg die ermee werd opgebouwd. Vanuit deze positie konden de olieproducerende landen het rechtvaardigen om dollars aan te nemen als betaling voor olie, maar ook niet voor meer dan een decennium. De VS en het Verenigd Koninkrijk waren in die tijd druk bezig om een markt voor goudcontracten op te zetten, een markt die als afleider zou functioneren voor de vraag naar goud. Als dat geld niet meer op fysiek goud zou bieden, dan zou er meer fysiek goud overblijven dat olieproducerende landen konden krijgen in ruil voor de dollars die ze vergaarden met de export van olie. Toch is hiermee niet het hele verhaal uitgelegd. Het kostte tijd om de Europese Muntunie te bouwen, maar wie zou uiteindelijk al die overtollige dollars moeten dragen die geproduceerd werden door een opbloeiende Amerikaanse economie? In 1986 was de bloeiende Amerikaanse economie het resultaat van de nog steeds goedkope olie. De olie werd aan de VS en aan alle andere landen verkocht voor overgewaardeerde dollars die de wereld overspoelden in een onafgebroken handelstekort. Uit mijn vorige artikel:"Deze structuur werkte een aantal jaar in een gebroken patroon. Tegen alle verwachtingen in gingen de prijzen van olie en goud niet omhoog, maar werd iedere stijging gevolgd door een daling. Centrale banken zogen zich vol met dollarreserves en voorkwamen daarmee de hyperinflatie van de dollar. Ze bleven dollars accumuleren, omdat ze wisten dat goud in staat was al het waardeverlies van dollarreserves op te vangen zodra een nieuw systeem in gebruik zou worden genomen."
In deze nieuwe opstelling (na 1982) werkte de Amerikaanse economie en het dollarsysteem alleen als de olie in dollars goedkoop kon worden geleverd. Het is geen geheim dat goedkope olie gemaakt kan worden door de oliekraan verder open te draaien. Echter, het afrekenen van olie in niet door goud gedekte dollars was een politieke overeenkomst die vroeg of laat gewijzigd zou worden. Het was de steun die buitenlandse centrale banken verleenden aan de dollar die ervoor zorgde dat de wereldreservemunt onder deze omstandigheden kon blijven functioneren. Maar zonder de bonus van een lage goudprijs en in het vooruitzicht een aanzienlijke herwaardering van goud, hadden de olieproducerende landen al veel eerder hun olie afgerekend in een mandje van Europese valuta + goud. De VS heeft al bewezen dat ze niet te vertrouwen is met welke vorm van goud gedekte valuta dan ook. De meeste grote Europese landen daarentegen hadden nog steeds een goede reputatie ten aanzien van het vertrouwen in goud. Dit is waar we de impact van de olieproducerende landen zagen in de bouw van de Europese Muntunie. Als zij zich aangetrokken voelden tot het nieuwe Eurosysteem, dan zouden ze een andere houding aannemen ten aanzien van goud. Ze zagen de 1976 "Jamaica Akkoorden" en dachten: nu het toch op papier staat, kunnen we goud niet beter aanhouden als 'waarde reserve' in plaats van als geld? Zodra goud buiten het monetaire systeem geplaatst is, en een prijs bereikt heeft die hoog genoeg is, dan kan het een wereldreserve worden om olie in af te rekenen, zonder de economie van een land te vernietigen. Dit waren de vroege gedachten die tot op de dag van vandaag evolueren. Het was de kunst op de goudmarkt functionerend te houden tussen het toen en het nu. Er moest in elk geval wat goud beschikbaar zijn om overtollige dollars in te wisselen, zodat de goudprijs enigszins stabiel blijft en de mijnbouwsector intact blijft om nieuw goud op de markt te brengen. Dat laatste was belangrijk, omdat de BIS wist hoe het dollarregime goud gebruikte om de waarde van de dollar te fixeren. Hun agenda was te combineren met de oprichting van de Europese Muntunie, terwijl de twee machtsblokken twee compleet verschillende agenda's volgden. Beide machtsblokken [VS en Euroland] wilden de dollar ondersteunen, maar de VS was bereid de goudprijs te laten zakken zo lang ze daarmee goedkope olie veilig stelde. Het was een kortzichtig politiek proces, maar wel één die stemmen opleverde. De BIS was bereid de goudprijs boven de $280 per troy ounce te houden tot de introductie van de Europese Muntunie. Als ze dat niet had gedaan, dan zou ze de steun van de olieproducerende landen voor het Eurosysteem verloren hebben. Dat was niet alleen omdat deze prijs nodig was om de grootste goudmijnen in bedrijf te houden, maar ook omdat een olieprijs van $8,75 in goud hun absolute bodemprijs was. Toen de gebroeders Hunt spraken over "een ounce zilver voor een vat olie" zaten ze dichter bij de waarheid dan ze zelf dachten. Voor 1971 was de laagste olieprijs door producenten vastgesteld op ongeveer 1 gram goud (met een goudprijs van $42,22 per troy ounce was dat ongeveer $1,30). Met een prijs van 1 gram goud per vat olie zou $280 per troy ounce de bodemprijs zijn. Het is niet vreemd dat de werkelijke dollarprijs van een vat olie nooit rond dit niveau is gebleven. In ieder geval was dit de verklaring voor de confrontaties in de zomer van 1999. Hoewel de Europese Muntunie gereed was, was de euro nog te jong om de olie gedeeltelijk in af te rekenen. Toen de goudprijs verder omlaag werd gedrukt door het dollarregime, werd de steun van de olieproducerende landen voor zowel de euro als de dollar onzeker. Het Washington Agreement on Gold loste dat niet alleen op, ook was het een officiële aankondiging naar de rest van de wereld dat er een einde zou komen aan de papieren goudmarkt. Juist, deze overeenkomst maakte de weg vrij voor de komst van olie die in euro's afgerekend zou gaan worden. Vandaag de dag zijn we nog steeds op weg naar olie die in euro's afgerekend wordt. Sinds de introductie van de euro begon de olieprijs te stijgen, zoals we voorspeld hadden. Wat er nog over is van de goudmarkt is een gigantisch papieren derivaat dat langzaam maar zeker haar geloofwaardigheid verliest. De helft van de voormalige steun voor deze papieren goudmarkt, namelijk het Euroland, is weggevallen met de komst van de euro. Op dit moment worden veel van de openstaande goudcontracten omgezet voor afhandeling in euro's. Het is slechts een kwestie van tijd voordat de illusie van een dalende euro wordt weggespoeld door een crash van de Amerikaanse aandelenmarkt en de dollar. In het volgende deel praten we meer over de gebeurtenissen die vandaag de dag [in het jaar 2000] plaatsvinden. FOA/ reisgids van de Gold Trail (Vertaling door Frank Knopers) Dit artikel verscheen afgelopen vrijdag in de Marketupdate Weekendeditie. Schrijf u hier in en ontvang iedere vrijdag onze nieuwsbrief!Sinds 2009 is de aandelenmarkt gestegen alsof er niets aan de hand is. Het financiële systeem bleef overeind en beleggers stapten langzaam maar zeker weer in op de beurs. Door bezuinigingen wisten bedrijven hun winstmarges te vergroten, ondanks een verslechtering van de onderliggende economie. We hoeven maar naar de werkloosheid en de stagnerende inkomens te kijken om dat te zien. Maar wanneer eindigt de euforische stemming op de beurs? Is een beurscrash aanstaande? Lance Roberts van STA Wealth Management verzamelde een aantal grafieken die we graag met u willen delen.
Volatiliteit De volatiliteit op de beurs bereikt al bijna het laagste niveau sinds januari 2007. De volgende grafiek laat zien dat er een negatieve correlatie is tussen de beurskoersen en de volatiliteit. Een bull market in aandelen gaat gepaard met een lage volatiliteit, terwijl correcties met een hoge volatiliteit gepaard gaan. Beleggers die de moed hebben aandelen te verkopen bij een extreem volatiliteit krijgen steeds een goede prijs voor hun stukken. Is de rust die er momenteel heerst op de financiële markten stilte voor de storm?
Volatiliteit zakt naar laagste niveau sinds 2007
'Junk bonds' populair Een andere indicator die men in de gaten dient te houden is de hoeveelheid krediet in de economie. Dat zou je kunnen zien als een afspiegeling van de hoeveelheid vertrouwen die beleggers hebben in de toekomst. De volgende twee grafieken laten zien dat de koersen van zogeheten 'junk bonds' op recordhoogte staan. Dat betekent dat beleggers met steeds minder rente genoegen nemen en dus vertrouwen hebben in een goede afloop. Vergelijken we de situatie met 2008, dan zien we dat er aan de crash van de S&P 500 een crash op de obligatiemarkt vooraf ging. Een indicator om in de gaten te houden.
Beleggers nemen genoegen met steeds minder rente op slechte leningen
De margin debt bereikte onlangs een piek, is dat een aankondiging van een aanstaande crash?
China heeft verschillende buitenlandse banken en goudproducenten gevraagd deel te nemen aan een wereldwijde goud exchange in Shanghai, zo schrijft Reuters. China wil als grootste producent, afnemer én importeur van fysiek goud in de wereld meer zeggenschap krijgen over de prijsvorming van goud. Op dit moment ligt het zwaartepunt van de goudmarkt nog in het ‘Westen’, namelijk in Londen en New York.
De Shanghai Gold Exchange (SGE) kreeg afgelopen week groen licht van de centrale bank voor de lancering van een wereldwijd handelsplatform voor goud. Dit handelsplatform ligt in een vrijhandelszone en is daardoor beter toegankelijk voor internationale markt. De timing kon haast niet beter, want vorige week kreeg Barclays nog een hoge boete voor het manipuleren van de goudprijs fixing en een week eerder werd bekend dat ook de zilver fixing eraan moet geloven.
De SGE heeft verschillende bullion banks zoals HSBC, Standard Bank, Standard Chartered, Bank of Nova Scotia en de ANZ Bank gevraagd deel te nemen aan het nieuwe handelsplatform. De Shanghai Gold Exchange is is de grootste beurs voor fysiek goud, omdat alle importeurs en producenten in China dit platform gebruiken om goud te verhandelen, te importeren en te exporteren.
Jian Shu, analist van de Industrial Bank, gaf een toelichting tegenover Reuters. De bank waar hij werkt is één van de twaalf banken die een vergunning heeft om goud te importeren in China. Hij zei het volgende over deze nieuwe ontwikkeling:
“China wil meer zeggenschap hebben over de goudprijs. Een internationale beurs is de eerste stap richting het verkrijgen van zeggenschap over de goudprijs. Als je buitenlandse spelers niet actief laat deelnemen in jouw markt, of als je binnenlandse spelers niet stimuleert deel te nemen in de internationale markt, dan is de grote vraag naar fysiek goud in China slechts een getal en geen machtspositie.”
Het nieuwe Chinese handelsplatform wordt in eerste instantie een spotmarkt voor fysiek goud en andere edelmetalen. In een later stadium zullen er ook derivaten gelanceerd worden, zo verklaarde een bron die rechtstreeks betrokken is bij de beurs tegenover Reuters. “We willen niet alleen buitenlandse banken, maar ook producenten en andere entiteiten aanmoedigen om deel te nemen”. China wil als grootste afnemer van diverse grondstoffen haar eigen benchmarks introduceren. De eerste stap is om de handel in goud en olie toegankelijk te maken voor buitenlandse handelaren. De vrijhandelszone van Shanghai zal de plaats zijn waar men voor het eerste Chinese oliefutures zal verhandelen.
De SGE lanceert naar verwachting drie verschillende goudcontracten voor een gewicht van respectievelijk 100 gram goud, 1 kilogram en 12,5 kilogram. De specificaties voor de contracten van zilver, platina en palladium zijn ook besproken, maar daarvan zij de details nog niet bekendgemaakt. Naar verwachting is de nieuwe exchange voor edelmetalen in het vierde kwartaal van dit jaar operationeel.
Op dit moment is de goud fixing in Londen de belangrijkste benchmark voor de spotprijs van goud, terwijl de Comex contracten die in New York verhandeld worden de benchmark zijn geworden voor de futuresmarkt van goud. Daar wil China verandering in brengen met de lancering van een eigen spotmarkt en futuresmarkt voor goud. Het afgelopen jaar werd er op de Comex op papier 147.083 ton goud verhandeld, tegenover 41.176 ton voor de SGE.
China wil meer zeggenschap over de totstandkoming van de goudprijs (Afbeelding van Reuters)
Officieel is er nog niets bekend over het nieuwe vlaggenschip van tech-gigant Apple. Het gebrek aan officiële bekendmakingen van het bedrijf zorgt traditioneel voor een stroom aan geruchten. Eén ding is zeker de verwachtingen voor de nieuwe iPhone zijn weer hooggespannen.
Natuurlijk zijn er de publieke verwachtingen over de nieuwe vorm, functies en technische specificaties van de nieuwe iPhone 6. Over één ding lijkt iedereen het eens. De iPhone 6 wordt groter dan zijn voorgangers de iPhone 5s en de iPhone 5c. Daarnaast wordt er gespeculeerd over een gebogen scherm, een scherm gemaakt van saffierglas, een quad-core processor, een nieuwe camera met beeldstabilisator en de introductie van NFC technologie.
Dit zijn echter niet de enige verwachtingen die hooggespannen zijn. Apple is een bedrijf waar altijd over wordt gespeculeerd en daarom moeten geruchten met een korrel zout worden genomen. Desalniettemin lijkt het erop dat het bedrijf zelf ook de verwachting heeft dat de nieuwe iPhone een groot succes gaat worden. Volgens analist Kay Huberty, van de zakenbank Morgan Stanley, heeft Apple maar liefst 20 procent meer iPhone 6 toestellen besteld dan de iPhone 5s toestellen bij de introductie van die telefoon.
De iPhone is nog steeds het belangrijkste product dat Apple op de markt brengt. De telefoons nemen 60 procent van de verkopen van het miljardenbedrijf voor hun rekening en een nog groter deel van de omzet. Indien het bedrijf dan ook daadwerkelijk de verwachtingen kan waarmaken en 20 procent meer telefoons zal verkopen bij de lancering van het nieuwe model is dit een zeer positieve ontwikkeling voor het bedrijf. Binnen de markt lijkt het budget segment echter groeiende. De vraag is of Apple hier goed op zal inspelen. De markt vraagt zich af of het bedrijf na het minder succesvolle budget model, de iPhone 5c, wederom twee versies van de iPhone 6 zal introduceren. Tot dat dit bekend wordt zal de stroom aan geruchten blijven aanhouden.
Het had een geweldig feestje moeten zijn. Maar elf jaar na de lancering van de euro is de crisis totaal. Nooit waren de tegenstellingen tussen de landen zo scherp, nooit was de kloof tussen arm en rijk zo aanstootgevend. Deze documentairereeks gaat op zoek naar de winnaars en verliezers van de eurocrisis. Met bovenal de vraag: welk Europa willen we?
Deze webserie is gebaseerd op de bestseller “Hoe Durven Ze – De euro, de crisis en de grote hold-up“ van Peter Mertens.
1. "A Bank Crisis a Week" 2. “Austerity till the grave” 3. "Tax Haven Europe" 4. “Bratwurst, Lederhosen and Minijobs” 5. “What kind of Europe do we want?”