Het sustainable finance lab is een initiatief van Herman Wijffels en Klaas van Egmond, beiden verbonden aan de Universiteit van Utrecht. Het Lab brengt wetenschappers van diverse disciplines samen en hebben als doel het verduurzamen van de financiële sector. Financiële duurzaamheid staat volgens het Lab voor: een stabiele en robuuste financiële sector die bijdraagt aan een economie die de mens dient zonder daarbij zijn leefmilieu uit te putten. De onderstaande video toont een discussieavond van het lab van afgelopen 2 december. De sprekers en aanwezigen richten zich op de “Schuldvraag”. Hoe komt de westerse wereld af van de ongekende schuldenberg? Tijdens deze avond was er speciale aandacht voor Europa.
Blog
-
Singapore ziet af van introductie goudprijs fixing
Singapore heeft haar plannen voor de introductie van een Aziatische goudprijs fixing voorlopig in de ijskast gezet, vanwege het onderzoek dat in Europa loopt naar mogelijke manipulatie met de Londen fixing. Vijf grote banken bepalen dagelijks via een teleconferentie de goudprijs, door vraag en aanbod bij de klanten van de betreffende banken in kaart te brengen. Dit proces geeft de banken in kwestie (Barclays, HSBC, Bank of Nova Scotia, Société Générale en Deutsche Bank) tijdelijk voorkennis over de goudmarkt, voorkennis die omgezet kan worden in een winstgevende handelsstrategie.
Terughoudend
Door de laatste ontwikkelingen in Europa zijn de banken in Singapore opeens terughoudend geworden. De plannen voor een Aziatische fixing, vergelijkbaar met de fixing van de goudprijs in Londen, zijn om die reden stopgezet. De Singapore Bullion Market Association (SMBA) voert nu al bijna een jaar gesprekken met verschillende banken over de introductie van een alternatieve goudprijs fixing voor de Aziatische markt, zo schrijft de Indiase afdeling van Reuters. De SBMA was al in gesprek met diverse Europese banken, waaronder een aantal banken die ook een zetel hebben in de Londen fixing. Maar door de ophef die ontstaan is over deze prijsvorming kiezen de banken voor een 'low-profile' strategie. Het onderwerp zou nu te gevoelig liggen om gesprekken over een Aziatische goudprijs fixing voort te zetten, zo verklaren goed ingevoerde bronnen tegenover Reuters.Aziatische markt wil eigen goud fixing
De Aziatische markt volgt de referentieprijs voor goud die in Londen wordt vastgesteld, maar daar wil Singapore een einde aan maken. De tijdstippen waarop de Londen fixings plaatsvinden (10:30 AM en 3:00 PM Londen tijd) zijn niet toegespitst op de goudhandel in de Aziatische goudmarkt. Een alternatieve goudprijs fixing die rekening houdt met de handelsuren in grote goudmarkten als India en China zou een betere weergave moeten geven van de vraag naar fysiek goud in de regio. De SBMA ziet voorlopig af van de introductie van een alternatief voor de Londen fixings, maar blijft zoeken naar een alternatieve manier om de referentieprijs voor de Aziatische goudmarkt vast te stellen. Een anonieme bron verklaarde tegenover Reuters dat de SBMA in gesprek is met de Singapore Exchange (SGX) over de introductie van een nieuw futurescontract voor goud. Singapore probeert zichzelf op de kaart te zetten als handelsplatform voor de fysieke goudmarkt, bijvoorbeeld door goud vrij te maken van belastingen. Dit jaar zal de eerste goudsmelterij (Metalor) haar deuren openen in Singapore. Gerelateerde artikelen:
Singapore zet plannen voor alternatieve fixing goudprijs in de ijskast (Bron: Reuters)
-
Gaat de fixing van de goudprijs op de schop?
De vijf banken die betrokken zijn bij de fixing van de goudprijs (de zogeheten Londen fixings) hebben een adviescommissie ingesteld die op zoek gaat naar mogelijke verbeterpunten voor de procedure. Dat schrijft Bloomberg op basis van een goed ingevoerde bron die niet bij naam genoemd wil worden. De fixing van de goudprijs is een proces dat al sinds 1919 bestaat, maar dat pas sinds eind vorig jaar vuur is komen te liggen.
Goudprijs fixing
Twee keer per dag stelt een groep van vijf banken een referentieprijs vast voor goud, een prijs die gehanteerd wordt door centrale banken, goudmijnen, handelaren en juweliers. Eind vorig jaar ontstond er opeens een discussie over deze fixing, omdat toezichthouders in Duitsland en in het Verenigd Koninkrijk een onderzoek naar de goudprijs fixing opstartten. De fixing van de goudprijs komt tot stand door telefonisch overleg tussen Barclays, Deutsche Bank, Bank of Nova Scotia, HSBC en Société Générale. De voorzitter van de groep begint door een prijs voor te stellen, waarna de genoemde banken aangeven hoeveel goudstaven ze voor die prijs willen kopen of verkopen. Vervolgens wordt de balans opgemaakt en worden vraag en aanbod tegen elkaar afgewogen. Als het verschil tussen vraag en aanbod kleiner is dan 50 goudstaven (~620 kilogram) wordt de voorgestelde prijs geaccepteerd. Zo niet, dan volgt een nieuwe ronde, net zo lang tot er een fixing gevonden is.
Oneerlijk voordeel
Terwijl dit proces loopt kunnen de banken voor eigen rekening gewoon blijven handelen op de termijnmarkt en de spotmarkt voor goud. En juist daar zit het probleem, want er zijn steeds meer aanwijzingen dat handelaren van de vijf betrokken banken tijdens de fixing over voorkennis beschikken die ze ten gelde kunnen maken op de markt. Dit wordt uitvoerig beschreven in een paper die eind vorig jaar gepubliceerd werd. Zelfs na correctie voor transactiekosten blijkt dat handelaren van de vijf betrokken banken winst kunnen maken over de rug van andere handelaren die deze voorkennis niet hebben.Europese Commissie
Niet alleen de vijf banken die de goudprijs fixen zoeken naar een manier om het proces te verbeteren, ook de Europese Commissie is ermee bezig. Een van de mogelijkheden die ze aandragen is om de antieke goud fixing volledig te schrappen en de referentieprijs voor goud vast te stellen op basis van de gemiddelde transactieprijs voor goud in de spotmarkt gedurende een bepaalde periode. Deze plannen zullen worden voorgelegd aan het Europees Parlement.Deutsche Bank
De vijf banken die betrokken zijn bij de fixing wilden Bloomberg niet te woord staan voor commentaar. Dat de kwestie gevoelig ligt blijkt ook wel uit het feit dat Deutsche Bank zich terugtrekt uit de fixing. De bank verkoopt haar zetel, naar eigen zeggen omdat ze haar activiteiten in de grondstoffenhandel wil terugbouwen. De timing van dit besluit is op zijn minst opmerkelijk te noemen.
De goudprijs fixing wordt onder de loep genomen door de vijf betrokken banken
-
Armoede in de Verenigde Staten in kaart gebracht
De volgende kaart van de New York Times laat per regio het percentage huishoudens zien dat onder de armoedegrens leeft. Om u een idee te geven hoe hoog de armoedegrens ligt: In 2012 lag de grens voor een huishouden met twee volwassenen en twee kinderen op $23.283. Voor een alleenstaande onder de 65 jaar lag het minimuminkomen op $11.945 per jaar. U ziet dat er per gebied grote verschillen zijn in het percentage huishoudens dat beneden de armoedegrens leeft. In de meest extreme gevallen leeft de helft of meer beneden de armoedegrens. In de meest welvarende gebieden leeft vijf tot tien procent van de huishoudens onder de armoedegrens.
De grootste concentratie vinden we in steden als Los Angeles, Chicago, New York, Houston en Miami. Klik op onderstaande afbeelding om de interactieve kaart te bekijken op de website van de New York Times.
Armoede in de Verenigde Staten (Bron: NY Times)
-
Kadaster: 2013 slechtste jaar voor huizenmarkt
Uit de cijfers van het Kadaster blijkt dat 2013 opnieuw een slecht jaar was voor de huizenmarkt. Werden er in 2012 nog 117.261 woningen verkocht, het afgelopen jaar was dat met 110.094 woningen nog 6,1% lager. En dat terwijl 2012 volgens de cijfers van het Kadaster al het slechtste jaar was sinds 1995, toen de cijfers voor het eerst op deze manier werden bijgehouden. Vergeleken met 2007 werden er het afgelopen jaar 45% minder woningen verkocht, een daling die de afgelopen jaren alleen maar in kracht is toegenomen.
De decembermaand leverde vorig jaar 15.463 verkochte woningen op, een daling van 10,9% ten opzichte van dezelfde maand van vorig jaar. Toen werden er in december nog 17.364 woningen verkocht. Het Woningmarktcijfers weblog schrijft dat we beter niet de cijfers met de voorgaande maand kunnen vergelijken, omdat de verkopen in december traditioneel veel hoger liggen dan in november. Maken we toch de vergelijking, dan zien we van november naar december 2013 een stijging van 46,2%. Geen reden tot euforie, want sinds 1995 was december stelselmatig veel beter dan november. Kennelijk spelen veranderingen in de regelgeving mee in het besluit om voor de jaarwisseling een huis te kopen.
Wel of geen herstel op de huizenmarkt?
De cijfers van het Kadaster laten een daling in het aantal transacties zien tussen 2012 en 2013, terwijl de NVM juist een stijging registreerde. Hoe is dat mogelijk? Volgens weblog Woningmarktcijfers hanteert de NVM voorlopige cijfers, gebaseerd op het moment waarop de koopakte ondertekend is. Dit cijfer loopt mogelijk iets voor, maar een andere verklaring voor het verschil zit hem in het gegeven dat de NVM haar eigen cijfers omrekent naar de totale huizenmarkt. Daardoor kunnen inschattingsfouten ontstaan die het Kadaster niet kan maken. Laatstgenoemde heeft namelijk de registraties van alle woningen. Aan de hand van de cijfers die Woningmarktcijfers verzameld heeft kunnen we tot de conclusie komen dat 2013 niet het hersteljaar is geworden waar men op hoopte. Het aantal transacties blijft jaar-op-jaar nog steeds dalen. Wat dat voor de prijsontwikkeling op de huizenmarkt zal betekenen, dat valt nog moeilijk te zeggen. Wel blijkt maar weer dat we de lichtpuntjes in de media met een korreltje zout moeten nemen.
In 2013 werden er minder woningen verkocht dan in 2012 (Bron: Woningmarktcijfers)
-
Nieuwe inflatie berekening in de VS
Met ingang van dit jaar gaat de Amerikaanse overheid de inflatie op een andere manier berekenen. In de nieuwe rekenmethode krijgen de prijzen van goederen een minder zware weging en wordt er meer gewicht toegekend aan dienstverlening. In een economie die gedomineerd wordt door dienstverlenende activiteiten moet er blijkbaar op een andere manier naar inflatie gekeken worden. Voortaan worden ook de prijzen van gezondheidszorg, financieel advies, kinderopvang, transport en bezorgdiensten meegenomen in de nieuwe ‘Producer Price Index’ (PPI).
De nieuwe PPI zal ook rekening houden met export, de uitgaven van de overheid en met de kosten van woningbouw, zo schrijft Marketwatch. Onder de oude rekenmethode keken investeerders en economen vaak naar de kerninflatie, het cijfer waarin de prijsontwikkeling van voedsel en brandstof buiten beschouwing wordt gelaten. Dit cijfer is minder volatiel en zou om die reden beter in staat zijn de trend weer te geven. Critici stellen dat de kerninflatie juist de belangrijkste component weglaat, omdat voedsel en brandstof de meest essentiële uitgaven zijn van ieder huishouden.
In het nieuwe inflatiecijfer veranderen ook de begrippen inflatie en kerninflatie. Zo wordt het inflatiecijfer vervangen door twee varianten van de 'producer price index for final demand', waarvan één voor goederen en één toegespitst op diensten. De kerninflatie zal voortaan door het leven gaan als de 'final demand less food, energy and trade'. In dit document worden alle details van de nieuwe inflatiecijfers uit de doeken gedaan.
PPI versus CPI
Het PPI cijfer heeft betrekking op de producentenprijzen en moet dus niet verward worden met de Consumer Price Index, ook wel de CPI genoemd. Waar de CPI de prijsverandering meet vanuit het oogpunt van de consument neemt het PPI cijfer de producent als referentiepunt. Deze cijfers kunnen met elkaar in de pas lopen, maar het BLS merkt op dat er ook periodes zijn waarin de PPI en de CPI uit elkaar lopen. Zo worden de kosten voor huur, dienstverlening en belastingen wel meegenomen in de CPI, maar niet in de PPI.
Nieuwe PPI berekening is opgesplitst in goederen en diensten (Afbeelding via Marketwatch)
-
Afkickverschijnselen
Het afgelopen jaar, 2013, was ongetwijfeld het jaar van de centrale bankiers. Hun meest in het oog springende optreden viel in de zomer. Vooral Ben Bernanke, de eerste man van de Fed, stal wereldwijd de show met zijn aankondiging om het Amerikaanse monetaire stimuleringsprogramma geleidelijk te gaan afbouwen.
In zijn kielzog maakte de gouverneur van de People’s Bank of China (PBOC), Zhou Xiaochuan, bekend de kredietverlening in zijn land te gaan inperken. De markten vertoonden echter zoveel koudwatervrees, dat beide centrale bankiers hun voorstellen schielijk introkken. Het was duidelijk een schrikbeeld voor de financiële markten dat de bronnen voor nagenoeg onbeperkte liquiditeiten zouden gaan opdrogen.
Figuur 1 Stimuleren werkt verslavend
Het idee te moeten gaan afkicken stond geen enkele partij aan. Er zijn trouwens goede argumenten aan te voeren om niet te gaan afbouwen of taperen. Zo heeft de Amerikaanse hoogleraar economie, Larry Summers, nog in november van vorig jaar zijn vrees uitgesproken dat de wereld een lange periode van economische stagnatie tegemoet gaat. Er zijn ook veel economen, die bang zijn, dat Europa een periode van langdurige deflatie gaat doormaken met alle Japanse gevolgen van dien. Daar staan weer seinen tegenover die duidelijk op groen staan. Het Internationaal Monetair Fonds verwacht dat de wereldhandel in 2014 met bijna 3,6% zal groeien en in de jaren daarna met minimaal 4%. Als dat gebeurt, dan zou de groei hoger komen liggen dan in de afgelopen 30 jaar het geval was. Dat is echter allemaal min of meer toekomstmuziek. Centrale bankiers zien zich voor 2014 in ieder geval voor de vraag gesteld hoe de economische mismatch tussen een onderpresterende Westerse wereld en het herstel van groei in de rest van de wereld op te lossen. Daarbij lijkt een goede onderlinge afstemming van beleid van groot belang. Beleidsbeslissingen in bijvoorbeeld de VS hebben effect in de rest van de wereld. Een Alleingang kan zeer negatieve gevolgen hebben. De belangrijkste vraag, die antwoord nodig heeft, is wat de voornemens van mevrouw Yellen zijn. Zij is de nieuwe sterke vrouw van de Fed. Het is zeer aannemelijk, dat ze bij het taperen niet te hard van stapel zal lopen. Het gevaar is echter reëel, dat ze met het oog op de situatie op de arbeidsmarkt de rente te lang laag zal houden. De economie van de VS laat een duidelijk herstel zien met dank aan bijvoorbeeld de overvloed aan schalieolie. Het kan best zijn, dat de financiële markten dankzij meer goed nieuws het lage rentebeleid van de Fed gaan negeren. Het zou zomaar kunnen, dat ze alleen maar gaan letten op het proces van taperen en de lange rente geleidelijk omhoog duwen. Als dat gebeurt, is een scherpe correctie op de aandelenmarkten niet uitgesloten. Daar zijn in de geschiedenis meerdere voorbeelden van te vinden, Een tweede vraag is natuurlijk hoe andere centrale banken gaan reageren op de wijziging in het monetaire beleid van de VS en de Fed? De ECB weet dondersgoed, dat de perifere landen nog lang niet gereed zijn voor een renetverhoging. Vooral de werkloosheid is nog veel te groot. En dan te bedenken dat er Europese verkiezingen in aantocht zijn. Veel populistische partijen lijken instaat goede verkiezingsuitslagen te gaan boeken op basis van een anti-Europa agenda. De geldpers zal daarom eerder harder gaan draaien, dan langzamer. Hetzelfde beeld zien we oprijzen in Japan. Wil Abenomics kans van slagen hebben, dan lijkt een verdere stimulering voor de hand te liggen, wat er ook in de VS gaat gebeuren.
Figuur 2 Japan gaat nog extra stimuleren
Maar noch Europa, noch Japan speelt een doorslaggevende rol als het om doorslaggevende beleidsuitkomsten gaat. Dat geldt zelfs ook niet voor de VS. Die rol is waarschijnlijk weggelegd voor China. Daar gaat de PBOC de strijd aan met de sterke schaduwbanken in dat land. Dat geschiedt door de uitbundige kredietverlening te gaan verkrappen. Dat beleid kan verreikende consequenties hebben. Het zou kunnen uitmonden is een structurele groeivertraging. Die kans is groot, omdat de kredietkrimp gepaard gaat met de structurele hervormingen die door de Partij aan het einde van 2013 zijn bekend gemaakt. Als dat gebeurt hoe zal dan de Chinese bevolking gaan reageren. Die hebben inmiddels aan de welvaart geroken en koesteren torenhoge verwachtingen voor de nabije toekomst. De Chinese overheid is zeer beducht voor groeiende ontevredenheid. Zij zou daarom zomaar haar toevlucht kunnen nemen tot veel wapengekletter op het internationaal toneel. Dat hebben de Chinezen in 2013 ook gedaan door het conflict met Japan nodeloos hoog op te stoken. Afkicken, zeker cold turkey afkicken, doet pijn! Niet ieder land kan daar even goed mee omgaan.
Figuur 3 China wil hier een einde aan maken
Cor Wijtvliet Bron: Niall Ferguson, rehab world, Project-syndicate, January 8 2014 -
Pakistan legt import goud aan banden
Pakistan heeft de import van goud voor een periode van dertig dagen aan banden gelegd. Het importverbod moet de smokkel van goud richting buurland India een halt toe roepen, maar het is de vraag of een importverbod daar een bijdrage aan zal leveren. Door importbeperkende maatregelen betalen Indiërs een relatief hoge premie voor fysiek goud, een premie die hoger ligt dan in de omringende landen. Mede daardoor blijft het aantrekkelijk om het edelmetaal de grens over te smokkelen.
Pakistan legde afgelopen zomer op dezelfde reden ook al een importverbod op, omdat het land als gevolg van de smokkel naar India veel meer goud importeerde dan normaal. Die extra import drukt op de betalingsbalans en daarmee op de waarde van de Pakistaanse roepie. Door de hoge importheffing op het gele metaal schuift India haar probleem met de betalingsbalans in toenemende mate op het bordje van omringende landen. We zullen niet verbaasd opkijken als er de komende maanden meer van dit soort berichten komen uit andere landen die goud naar India smokkelen. Ook deze landen zien de import van goud toenemen als gevolg van indirecte vraag vanuit India.
Pakistan legt import goud dertig dagen aan banden (Bron: Zero Hedge)
-
Eric Mecking over de komende crisis
Volgens historicus Eric Mecking moeten we ons in Nederland meer zorgen maken over deflatie dan over inflatie, omdat huishoudens te kampen met enorm hoge schulden. Die schuldenlast neemt door deflatie toe, waardoor huishoudens de komende jaren nog meer in de knel zullen komen. Mecking verwijt de overheid en de centrale bank dat er niet eerder werd ingegrepen:
“Iedereen neemt zo veel mogelijk hypotheek en strijkt zoveel mogelijk hypotheekrenteaftrek op, met het idee wat te besparen. En dan blijkt dat dat een grote miscalculatie is geweest. Op een gegeven moment kon je 130 procent van de waarde van het onderpand lenen. Dat heeft de overheid en de Nederlandsche Bank nooit mogen toestaan. Dit kan nog niet eens in een bananenrepubliek, maar in Nederland kan het wel.”
Voor Eric Mecking was deze ontwikkeling reden om het boek Deflatie in Aantocht te schrijven.
-
Duitsland haalt 37 ton goud terug, slechts 5 ton uit de VS
Het is inmiddels een jaar geleden dat de Bundesbank haar plannen bekendmaakte om binnen zeven jaar 374 ton goud weg te halen uit Parijs en 300 ton op te vragen uit New York. De Bundesbank nam destijds onder politieke druk een niet-bindend advies over om een deel van de goudreserve weer terug te brengen naar eigen land. We zijn een jaar verder en de teller staat volgens Die Welt op 37 ton, waarvan slechts 5 ton afkomstig was van de Federal Reserve. De andere 32 ton kwam uit Parijs, waar al het Duitse goud tussen nu en 2020 wordt weggehaald.
Een simpele rekensom leert dat de repatriëring van goud nu al een behoorlijke achterstand heeft opgelopen. Rekenen we het totale volume om naar zeven jaren, dan zou Duitsland ieder jaar 96 ton goud moeten terughalen. Ook is er naar verhouding erg weinig goud opgehaald uit de Verenigde Staten, want die 5 ton vertegenwoordigt slechts 1,67% van de totale hoeveelheid goud die uit de kluizen van de New York Fed gehaald moet worden.
Waarom gaat het zo langzaam?
Dit is de vraag die we na één jaar wel mogen stellen. Als China maandelijks honderd ton fysiek goud kan importeren, hoe moeilijk is het dan voor de Bundesbank om dat volume in een jaar op te vragen? Dat er na één jaar nog maar vijf ton goud is opgevraagd uit de Verenigde Staten is koren op de molen van analisten die denken dat het goud bij de Federal Reserve er niet meer ligt. Dat het al lang uitgeleend of verkocht is en om die reden niet teruggegeven kan worden aan de Duitse Bundesbank. Maar hoe aannemelijk is dat? Zou de Bundesbank dan niet veel eerder haar onvrede kenbaar hebben gemaakt over de snelheid van de levering? Het lijkt er dus steeds meer op dat de Bundesbank er geen probleem mee heeft dat het goud wat langzamer hun kant op komt. Volgens Jim Rickards is het ten zeerste te betwijfelen of de Duitse centrale bank het goud wel terug wil halen uit New York. We moeten ook ruimte laten voor een andere verklaring, namelijk dat de Bundesbank alleen maar goud repatrieert om gehoor te geven aan de wens van de politiek en de Duitse bevolking. Kort gezegd dus een actie voor de bühne... Dat de Bundesbank de Federal Reserve zeven jaar de tijd geeft om goud terug te sturen wordt door velen aangegrepen als bewijs dat de Amerikanen moeite zouden hebben om het goud 'beschikbaar' te maken, maar dat is niets meer dan een aanname. Er valt immers nergens uit op te maken dat die periode van zeven jaar op verzoek van de Federal Reserve is vastgelegd. Het is ook mogelijk dat de Bundesbank met opzet een lange termijn heeft gekozen, zodat er niet teveel druk gelegd wordt op deze gevoelige kwestie. Zou de Bundesbank al het goud in één jaar terug willen hebben uit de VS (wat logistiek mogelijk moet zijn), dan zou dat opgevat kunnen worden als een motie van wantrouwen tegen de Federal Reserve. In extremis kan de VS in ene jaar tijd meer dan 200 ton goud leverenBundesbank vertrouwt de Federal Reserve
Bron Suchecki van de Perth Mint verwijst in deze context naar een toespraak van Andreas Dombret (bestuurslid Bundesbank) uit 2012. In deze toespraak toont Dombret weinig begrip voor het sentiment om goud te repatriëren uit de Verenigde Staten. Hij zegt in de toespraak dat de zorgen over de Duitse goudreserve gedreven worden door irrationele angst. De argumenten om goud terug te halen uit de VS en uit Frankrijk zouden niet overtuigend zijn. Ook benadrukt het bestuurslid van de Bundesbank in deze toespraak de goede relatie tussen de Bundesbank en de Federal Reserve en spreekt hij zijn vertrouwen uit in de Federal Reserve als bewaarder voor een deel van de Duitse goudreserve.Is de repatriëring van goud niet belangrijk?
De Bundesbank heeft kennelijk niet zo veel haast heeft met het terughalen van goud. Zo lang het niet verkocht hoeft te worden en de verstandhouding met de Verenigde Staten goed blijft kan een deel van het goud in New York blijven liggen. Dat scheelt niet alleen transportkosten, maar ook kosten voor het opnieuw smelten en zuiveren van het goud. Veel van de baren die in New York liggen zijn al erg oud en zijn volgens een minder hoge kwaliteitsstandaard gemaakt, zo schrijft Bron Suchecki op zijn weblog. De Bundesbank liet een deel van de 37 ton goud die in het eerste jaar werd teruggehaald opnieuw smelten, aldus Die Welt.
Duitsland haalt 37 ton goud terug (Afbeelding via Die Welt)
-
Goud en zilver report (Week 3)
De goudkoers steeg afgelopen week van €913,09 naar €926,08 per troy ounce, een bescheiden winst van 1,42%. De zilverprijs was afgelopen vrijdag bij sluiting van de handel €482 per kilogram, een winst van 1,65% ten opzichte van de slotkoers van €474,16 een week eerder. De grafieken van de goudkoers en de zilverkoers laten grote bewegingen laten zien, maar uit de schaal op de verticale as valt af te leiden dat het eigenlijk nergens over gaat. Het nieuws dat er komt uit de goudmarkt heeft vooralsnog weinig impact op de goudhandel.
In dollars steeg de goudprijs van $1.248,34 naar $1.254,02 per troy ounce, een verwaarloosbare plus van 0,45%. De prijs van zilver steeg de afgelopen week van $20,16 naar $20,30 per troy ounce, een koerswinst van 0,69%. De lagere winst in dollars laat zien dat de Amerikaanse munt weer iets is aangesterkt tegenover de euro. Betaalde men eind vorige week nog $1,3607 voor een euro, afgelopen vrijdag was dat met $1,3538 een half procentje minder.
We hebben de indruk dat veel speculanten en beleggers in afwachting zijn van de FOMC meeting van 28 en 29 januari. Nieuwe ontwikkelingen ten aanzien van tapering kunnen de koersen van beide edelmetalen weer in beweging brengen.
Goudprijs in euro per troy ounce (Bron: Goudstandaard)
Zilverprijs in euro per kilogram (Bron: Goudstandaard)
Chinese goudmarkt
De macht van de Chinezen lijkt met de dag toe te nemen, ook in de goudmarkt. China is volgens de cijfers die bij ons bekend zijn niet alleen de grootste producent, maar ook de grootste afnemer van goud. Dat betekent dat er ook veel goud geïmporteerd wordt. Om de verschuiving van goud richting het Oosten te stroomlijnen heeft de Chinese centrale bank nieuwe licenties uitgegeven aan de Australia and New Zealand Banking Group (ANZ) en HSBC om goud te verhandelen op de Shanghai Gold Exchange (SGE). Het zijn de eerste buitenlandse banken die worden toegelaten tot dit handelsplatform.
Door meer banken toe te laten tot de SGE kan er in theorie meer goud ingevoerd worden. In april vorig jaar, toen de goudprijs in zeer korte tijd met meer dan 10% onderuit ging, konden de banken op de SGE niet voldoende goud aanleveren om aan de binnenlandse vraag te voldoen. Daarop steeg de premie op de Chinese goudmarkt naar recordhoogte.
Vrijwel gelijktijdig met dit nieuws kwam er nog een andere belangrijke ontwikkeling op de Chinese goudmarkt aan het licht. De Shanghai Gold Exchange wil binnen de vrijhandelszone van Shanghai een nieuw platform opzetten waar goudcontracten rechtstreeks in Chinese yuan afgehandeld kunnen worden. Hiermee geeft China extra waarde aan de yuan als internationale handelsmunt. Afgelopen donderdag deden we op Marketupdate al uitgebreid verslag van deze nieuwe ontwikkeling.
Fixing goudkoers
Eind november werd de schijnwerper opeens op de fixing van de goudkoers gezet. De Duitse en de Britse toezichthouders willen, in het verlengde van het Libor-schandaal, onderzoeken of de fixing van de goudprijs voordelen oplevert voor de vijf banken die bij dit proces betrokken zijn. Na dit bericht is het stil gebleven, maar afgelopen vrijdag kwamen er opeens weer nieuwe ontwikkelingen in deze zaak. Zo wil Deutsche Bank per direct afstand nemen van haar rol in de goudprijs fixing. Wat heeft de bank te verbergen? We blijven deze ontwikkelingen op de voet volgen.
Comex claims: 112 op 1
De direct beschikbare goudvoorraad in de Comex is de laatste tijd sterk afgenomen. Alleen in 2013 kromp de ‘Eligible’ voorraad met bijna 90% en dit jaar lijkt de daling verder voort te zetten. Als gevolg van deze ontwikkeling staan er vandaag de dag 112 claims op goud tegenover iedere troy ounce ‘Eligible’ goud in de Comex. Is dit een ontwikkeling waar we ons zorgen om moeten maken? Volgens Don Harrold van Daytradeshow valt dat nog wel mee.
Comex claims per ounce stijgt naar 112:1 (Bron: Jesse’s Café Américain)
